Adopcja na odległość Ruchu Światło - Życie

BUCIKOWE

2012-01-30T18:04:00.004+01:00

To co w Europie jest normą, czy standardem, w Afryce wcale rzeczą oczywistą już nie musi być, i zazwyczaj nie jest. Kiedy biały (mzungu) styka się z kulturą czarnego lądu, pierwsze słowa, które wypowiada, to zazwyczaj „jak to?”, „dlaczego?”. Obserwując Misjonarzy pracujących w Kenii, nauczyłem się, że nie warto zadawać już tych pytań, tylko czas na konkretne działania…

Myślę, że każdy jest w stanie przypomnieć sobie beztroskie chwile, kiedy biegał boso po łące, po plaży… I nawet jeśli czasem zdarzyło się jakieś zranienie, to kto by dziś o tym pamiętał.

W Kenii większość dzieci chodzi na boso, rodziców nie stać na buty, jeśli komuś się chce, to robi „buty” ze zużytej opony samochodowej. To niesamowite, ale dzieci nie ranią sobie stóp o kamienie, szkła, czy jakieś wystające kolce. Ich problemem jest mały robak żyjący w ziemi, którego lokalna nazwa to JIGGERS.

Tunga Penetrans, czyli Pchła Piaskowa (najmniejsza na świecie pchła długości 1 milimetra) to zagrożenie takie samo jak choroby tropikalne. Może to dosyć drastyczny obraz, ale robaki te wgryzają się właśnie w bose stopy dzieci i oprócz tego, że przenoszą chorobę zwaną tungową, to znoszą jajeczka i „zjadają” stopę od środka.

Jedyna możliwość pozbycia się takiej pchły to wycięcie jej żyletką. Jeśli stópki dzieci nie są czyszczone na bieżąco, to łatwo doprowadzić do takiej sytuacji, że cała stopa gnije, a dziecko nie może stanąć na własnych nogach…

Kiedy byłem w Laare, s.Alicja mówiła mi, że chciałby podarować buty każdemu dziecku, by nie musiało więcej zmagać się z jiggersami. Porządne buty kosztują w Kenii ok. 1000 szylingów, w przeliczeniu to jakieś 40zł.

W Polsce, kiedy rodzi się wyczekiwany, nowy członek rodziny, rodzice mają prawo ubiegać się o „Becikowe” – finansowe wsparcie na zakup wyprawki dla malucha. Chcemy, by dzieci z Laare mogły otrzymać od nas wyprawkę na dobrą drogę w przyszłość, czyli po naszemu „Bucikowe”.

W ubiegłym roku klasa IVB ze Szkoły Podstawowej nr 9 z Bielska Białej zebrała na ten cel 870zł, dzięki czemu niektóre dzieci z Laare mogą cieszyć się już nowymi bucikami. Idąc za ciosem chcemy oficjalnie ruszyć z akcją „BUCIKOWE”, by kolejne dzieci mogły zapomnieć o jiggersach.

Zdajemy sobie sprawę, że nie każdy jest w stanie ufundować jedną parę nowych bucików, dlatego tradycyjnie już przypominamy, KAŻDY GROSIK JEST WAŻNY, a wspólnie uda nam się pomóc kolejnym dzieciom.

Wpłat należy dokonywać na nasze konto:

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007

Stowarzyszenie "Diakonia Ruchu Światło-Życie"

ul. Blachnickiego 2

34-450 Krościenko

z dopiskiem: "Na cele statutowe - BUCIKOWE",

(przekazaną kwotę można odliczyć od podatku jako darowiznę)

Aktualne zdjęcia adoptowanych dzieci część pierwsza

2012-01-27T16:32:00.000+01:00

Jak pisze s.Alicja, to jeszcze nawet nie połowa, ale mimo wszystko zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć dzieci z Laare i Amungenti

Za naszym pośrednictwem już prawie setka dzieci z Laare i Amungenti trafiła do adopcji. Oprócz tego dzieci z tych wiosek trafiają do adopcji przez Fundację "Czyńmy Dobro", która pomaga już ponad trzystu dzieciom. Jak widać Siostry w misji mają pełne ręce roboty, więc tym bardziej dziękujemy im za te fotki.

Nadzieja w rodzinie Leah

2012-01-18T22:07:00.002+01:00

29 listopada 2011 poprosiłam wszystkich ludzi dobrego serca, by pomogli mi uzbierać pieniążki na baterię słoneczną dla rodziny dziewczynki, którą adoptowałam na odległość. Dziewczynka, jak wspomniałam w listopadowym poście, pochodzi z biednej rodziny. Rodziców nie stać na utrzymanie dzieci oraz na opłacenie szkoły. W takiej sytuacji oczywistym jest, że rodzina nie mogła pozwolić sobie na taki rarytas, jakim jest bateria słoneczna.

Reakcje na moją prośbę były różne. Były osoby, które wątpiły, były takie, które dopuściły się obrażania mnie oraz osób, które pomagają na co dzień biednym kenijskim rodzinom. Ale znalazło się także ogromne grono osób, które uwierzyły, które chętnie pomogły. Usłyszałam słowa: „My nie zbiedniejemy, a inni mogą tyle zyskać!”

W niespełna miesiąc uzbieraliśmy niezbędną kwotę i już przed Świętami Bożego Narodzenia rodzina mogła się cieszyć światłem elektrycznym w swoim domu. Siostra Alicja kupiła solar, założyła go w domu rodziny mojej małej dziewczynki i dzięki temu w rodzinie zagościła radość.

Pragnę podziękować każdemu, kto wsparł moją akcję. Każdemu, kto uwierzył i pomógł. Niech Bóg wynagrodzi Wam dobroć, jaką okazaliście tej kenijskiej rodzinie.
Agnieszka

My również dołączamy się do tych podziękowań, bo kolejny już raz udowadniają Państwo, że całymi sercami jesteście z naszymi kenijskimi dziećmi, a możliwość choć minimalnego poprawienia ich sytuacji przynagla Was do działania.

W podsumowaniu ubiegłego roku pisałem już, ile udało nam się przez ostatnie 12 miesięcy zdziałać dzięki Państwa otwartości. Wybudowaliśmy dwa domu, teraz został zamontowany kolejny solar. Pokryliśmy dachem szkołę w Amungenti, przekazaliśmy środki na zakup kur, krów, kóz i owiec.

Dzięki zbiórce zorganizowanej przez uczniów ze Szkoły Podstawowej w Bielsku-Białej, dzieci z Laare otrzymają nowe buciki. W najbliższym czasie będziemy chcieli dalej pociągnąć tę bucikową akcję o której lada dzień informacja pojawi się na naszym blogu, ale już teraz gorąco zapraszam do włączania się w nią.

Jarek

Krótkie, ale również dobre wieści z sierocińca w Matetu

2012-01-16T17:18:00.001+01:00

Przedwczoraj otrzymałem maila od Księdza Francisa, który choć jak zwykle bardzo zapracowany, to napisał do nas kilka słów, przesłał zdjęcia i pozdrowienia dla wszystkich darczyńców.

Tak jak w całej Kenii, również i w Matetu rozpoczyna się rok szkolny, szyją się nowe mundurki szkolne, a każde z dzieci otrzymuje przybory szkolne. Do sierocińca trafiły kolejne dzieci i w sumie mieszka ich tam teraz siedemdziesięcioro.

Szkoła choć nie jest jeszcze w pełni wyposażona, bo brakuje ławek i krzeseł, to dzieci bardzo się cieszą swoją piękną nową szkołą. W zwierzyńcu w ostatnim czasie przybyło sporo kur, na które środki przekazał Domowy Kościół z Wrocławia, który zbiórki przeprowadził we wrocławskich parafiach. My wysłaliśmy już pieniądze na krowy, kozy i owoce, więc wkrótce w zagrodach zrobi się bardziej tłoczno.

Po ostatniej dość obfitej porze deszczowej cały ogród kwitnie i owocuje, a dodatkowo parafianie w Mitunguu przynoszą sporo owoców i warzyw dla dzieci w Matetu.
Kilka dni temu otrzymałem również przesyłkę od Fr. Francisa z kartkami od dzieci dla ich rodzin adopcyjnych. Myślę że w ciągu kilku dni uda mi się je do Państwa wysłać.

Nowy rok szkolny

2012-01-13T08:47:00.001+01:00

Naomi Mugure
pierwsze przymiarki

Styczen to dla nas poczatek nowego roku szkolnego i powrot do naszych stalych obowiazkow. Pierwszy miesiac jest najtrudniejszy, bo czekaja nas zakupy i przygotowania do szkoly ok 400 dzieci. Jezdzimy od szkoly do szkoly, spotykamy sie z dyrektorami placowek, oplacamy czesne za kolejny semestr nauki, pytamy o biezace potrzeby dzieci i zapisujemy do szkoly dzieci nowo objete projektem.

Wanja Millicent
w nowej kreacji

W pierwszym tygodniu stycznia poslalismy do szkoly uczniow szkol srednich. Pozniej otworzono wszystkie szkoly podstawowe i na koncu szkoly z internatem. Od rana do wieczora mierzylismy mundurki, buty, sweterki, rozdawalismy olowki i zeszyty, a na dzieci, ktore poslalismy do internatu czekaly wielkie zakupy, dobrze, ze te szkoly otwieraja kilka dni pozniej.

Epiphas Mugendi
Tharaka Secondary School

Do szkoly w Amungenti poslalismy dwie siostry ze szkoly w Laare. Evaquine i Winfred. Dziewczynki sa bardzo zdolne, ale problemem w domu bylo to, ze brakowalo im jedzenia. Babcia, ktora wychowuje dzieci nie jest w stanie zaspokoic ich podstawowych potrzeb, dzieci czesto chodzily zebrac po szkole proszac sasiadow o talerz jedzenia.

I choc wspolnymi silami udalo nam sie rozbudwac chate babci i wstawic tam dodatkowe lozka i materace, ciagle pozostawal problem wyzywienia. Dziewczynki mieszkaja za daleko od misji, by uczestniczyc w projekcie dozywiania, stad decyzja przeniesienia ich do innej szkoly.

Zakupy do szkoly z internatem to szalenstwo, nie mam pojecia jak radza sobie zwykli prosci ludzie. Biegalam za tym wszystkim trzy dni i wydalam majatek. Nie wyobrazam sobie rodzicow, ktorzy maja po kilkoro dzieci w boarding school i dodatkowo w szkolach srednich.

Przed przestapieniem progu szkoly sprawdzane jest wyposazenie ucznia.

Przykladowo do Amungenti mielismy podana liste zakupow:

mundurek szkolny 3 pary

2 szare swetry

3 pary bialych skarpetek plus dwie pary szarych z bialym paskiem :)

2 koce, 2 przescieradla zielone, nakrycie na lozko zielone, poduszka i materac, 2 pary czarnych butow i tenisowki, talerz, lyzka i kubek, miska i wiaderko, klapki i recznik, bielizna 6 sztuk, chusteczki do nosa x4, pasta do butow, srodki czystosci( mydlo do mycia, mydlo do prania, pasta do zebow i szczoteczka, papier toaletowy, krem, grzebien) latarka i baterie, koszule nocne 2 sztuki, stroj gimnastyczny, teczka na dokumenty, Biblia, parasol, gumowce.

noz "ogrodowy" w kuferku
pod lozkiem kazdego dziecka

Panga czyli ogromny noz do prac w polu, nozyczki i zestaw matematyczny. Slownik angielski, slownik suahili, 2 lektury szkolne, dlugopisy olowki, dwie klodki, moskitiera, kurtka. A wszystko to wlozyc nalezy do wielkiego metalowego kufra, ktory bedzie zawsze pod lozkiem w sypialni w szkole. Uff. Dla naszych ubogich dzieci, ktore dotad spaly na klepisku i jadly na lisciach bananow taki przeskok to ogromny szok, ale tez wielka radosc. Sama do siebie sie usmiechalam widzac z jakim namaszczeniem i niedowierzaniem glaszcza przescieradla i koce. Dziewczyny po tych zakupach nie spaly dwie noce.

Przed samym wyjazdem wykapalysmy je, przebralysmy i pojechalysmy pozegnac sie z babcia. Babcia plakala z radosci.

W szkole czekalo na nas wieloetapowe przyjecie. Rejestracja i nadanie admission number, sprawdzenie dokumentow i oplat za szkole, sprawdzenie zawartosci kuferka.

Pozniej znow stalismy w kolejce, by zaznaczono nam na wszystkim cosmy przywiozly numery, ktore zostaly nadane dziewczynkom. Szalenstwo, kazda skarpetka, kazdy koc i przescieradlo zostalo podsteplowane odpowiednim numerem, a moja siostra musiala zadbac o to by ksiazki i zeszyty byly popodpisywane. Pozniej juz tylko widzialysmy nasze dziewczynki z daleka jak szly z innymi dziecmi na obiad. Pomachalysmy im na pozegnanie i wrocilysmy do domu. W drodze powrotnej zajrzalysmy rowniez do szkoly w Kabachi, by oplacic czesne za nasze dzieci objete projektem.

s.Alicja

Misja Laare Blog

Świętujemy Objawienie Pańskie i nie tylko…

2012-01-05T22:41:00.002+01:00

Popularnie zwana „Trzech Króli”, Uroczystość Objawienia Pańskiego to dzień w którym szczególną modlitwą otaczamy wszystkich misjonarzy pracujących w różnych zakątkach Świata. Z przyczyn oczywistych wzmożoną modlitwą chcemy otoczyć misjonarzy pracujących w Kenii, a w szczególności naszą s.Alicję, aby Pan Bóg obdarzał ich łaską siły, zdrowia i wytrwałości w pełnieniu posługi wśród najbardziej potrzebujących.

6 styczeń to również ustanowiony przez Piusa XII Misyjny Dzień Dzieci. Dlaczego właśnie ten dzień? Może dlatego, że mędrcy z trzech krańców Świata przynoszą Jezusowi dary, tak jak my wysyłamy dary naszym dzieciom w Kenii…
Tak się jakoś złożyło, że w styczniu 2009r, czyli dokładnie 3 lata temu pierwsze dzieci z naszego programu trafiły do adopcji. Bardzo dziękujemy tym, którzy są z nami od samego początku, ale nie mniejsze podziękowania należą się tym, którzy dołączają się do nas sukcesywnie, angażując się we wszystkie projekty.
W tym czasie już ponad 130 darczyńców otoczyło swoją opieką kenijskie maluchy. Pomyśleliśmy więc, by właśnie ten dzień 6 styczeń stał się naszym Świętem, dniem naszych urodzin.
Dlatego właśnie w tym dniu zachęcamy szczególnie do modlitwy w intencji wszystkich naszych dzieci, a także w intencji tych, które o adopcji nawet nie marzą, aby stanęli kiedyś na ich drodze „Trzej Królowie” z WIELKIMI sercami, którzy otworzą im drzwi do lepszej przyszłości.

Dobre wiesci z Nowym rokiem!

2012-01-05T02:26:00.001+01:00

Szkoła w Amungenti kochani, jest na językach całej Kenii, otóż po narodowym egzaminie klas ósmych nasza szkoła znalazła się w czołówce! Aż trudno uwierzyć, że spośród siedmiuset tysiecy uczniow absolwent Amungenti był na 6 pozycji w kraju. A szkoła w Amungenti została ogłoszona najlepszą szkołą w diecezji Meru i jest na trzynastej pozycji wszystkich szkół w swojej kategorii w kraju! Radości jaką tu przeżywamy opisać się nie da, zwłaszcza, że ten rok do najprostszych nie należał.
Pożar jednej z sal sypialnych, gdzie tylko dzięki zorganizowaniu ks. Dionizego dzieciaki kontynuowały naukę, pomimo tego, że zostały pozbawione kompletnie wszystkiego od zeszytów i książek po materace i koce.
Kolejne niełatwe doświadczenie to problem głodu i suszy, która nie pominęła i Amungenti i by wykarmić wszystkich uczniów, cały personel nieźle się nagimnastykował. Tu również wiele szkół odesłało swoich uczniów do domów po dodatkowe pieniadze na jedzenie.

No i nasza sławna budowa nowego skrzydła spędzająca sen z powiek niejednemu. Budowa, na ukończenie której ciągle brakuje pieniędzy, a czas nagli i dzieciaków mamy coraz więcej, zwłaszcza teraz, gdy przez wszystkie miasta i wioski idze wieść o poziomie nauki w Amungenti.
Kochani, mamy za co dziękować i mamy wiele powodów do radości! Sposrod wszystkich uczniow w całej Kenii najwięcej punktów zdobył uczeń z Nairobi otrzymując 442 punkty, a nasz champion z Amungenti 438! 4 punkty - niewielka różnica! Samson Mwenda jest na 6 pozycji sposrod wszystkich ośmioklasistów w Kenii i na 4 spośród chłopców w Kenii.

A kolejna radość dla mnie szczególnie, to fakt, że niewiele niżej, bo zdobywając aż 412 jest nasz chlopiec objęty projektem PIUS MWENDA!!!! a z tego wynika, że jako jedyny spośród wszystkich moich dzieciaków ma szanse na edukację w National School na bardzo wysokim poziomie!

Dla mnie takie momenty są świadectwem na to, jak bardzo pomoc adopcyjnych rodziców jest potrzebna. Jeszcze półtora roku temu Pius płakał, bo miał być wydalony ze szkoły. Adopcyjni rodzice chłopca nie tylko zapewnili mu dalszą edukację, ale spłacili długi ok 200 euro za zaleglości z poprzednich lat. To tylko dzięki nim Pius może cieszyć się dziś swoimi wynikami i marzyć o lepszej przyszłości. Niesamowite są plany Boże wobec tych najuboższych z ubogich!

Kolejna wielka radość w Amungenti to nowowybudowane skrzydło szkoły, niewykończone wprawdzie, ale pokryte dachem! Tutaj sytuacja była prawie beznadziejna, deszcze zalewały szkołę i wszystko powoli rujnowało się. Po raz kolejny chcę podziękować tym, którzy włączyli się w pomoc pokrycia dachem nowopowstałych klas. W ciagu wakacji udało się pokryć dachem nowe skrzydło tak, że od nowego roku dzieciaki mogą rozpocząć naukę w wykończonych klasach parteru. Raz jeszcze wielkie dzięki.

Ogarniamy modlitwą tych wszystkich dzięki którym te małe cuda Bożej Opatrzności dokonują się w tym naszym afrykańskim buszu. Raz jeszcze wielkie dzięki!

Z darem modlitwy i z wdzięcznością pozostaje s. Alicja

Dodaj napis

My również dołączamy się jeszcze raz do podziękowań wszystkim, którzy do tej pory wsparli dzieło rozbudowy szkoły w Amungenti materialnie bądź duchowo, a tych, którzy mają jeszcze pragnienie dorzucić swoją cegiełkę serdecznie do tego zapraszam i zachęcam.

Wpłat można dokonywać na konto:

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007
Stowarzyszenie "Diakonia Ruchu Światło-Życie"

ul. Blachnickiego 2

34-450 Krościenko

z dopiskiem: "Darowizna na cele statutowe - szkoła Amungenti"

Dzięki dopiskowi "Na cele statutowe" można odliczyć sobie przekazaną kwotę od podatku jako darowiznę

O perypetiach szkoły w Amungenti można przeczytać klikając tutaj

Rok 2011 czas pożegnać...

2011-12-31T13:03:00.001+01:00

To już ostatnie godziny 2011 roku, dlatego warto w kilku słowach podsumować to co się w nim działo. Te ostatnie dwanaście miesięcy, to był bardzo ważny i intensywny czas w Adopcji.
Jeśli dobrze policzyłem, to w mijającym roku swoich adopcyjnych rodziców znalazło 57 dzieci, a to oznacza, że co tydzień kolejne dziecko dostawało szansę na lepsze jutro.

Zbudowaliśmy dwa nowe, luksusowe, bo drewniane domy, wyposażone w łóżka z materacami. Ostatnio, z inicjatywy samych rodziców adopcyjnych, jedna rodzina ma już w swoim domu światło, druga już za kilka dni również dostanie w prezencie solar.
Na odbudowę internatu i rozbudowę szkoły w Amungenti zebraliśmy do tej pory prawie 20.000zł, co pozwoliło między innymi na przykrycie blachą nowobudowanego skrzydła szkolnego.

Z pieniędzy zebranych w Wielkopostnej akcji organizowanej przez Domowy Kościół z Wrocławia zostały zakupione kurczaki dla sierocińca w Matetu za kwotę 4.000zł, a w kończącej się właśnie akcji „Shopka dla Kenii i Pakistanu” zebraliśmy ponad 12.000zł, a to dwukrotnie więcej niż planowaliśmy. Oznacza to, że Misja w Laare, sierociniec w Matetu i chrześcijańska wioska w Pakistanie dostaną dwa razy więcej zwierząt, które będą służyć najuboższym dzieciom.
Rok 2011 to również mój dwumiesięczny pobyt w Kenii, to odwiedziny w domach setki dzieci, setki różnych historii, niektórych bardzo dramatycznych, innych radosnych i optymistycznych dzięki Waszej pomocy.

W ciągu tych 365 dni otrzymaliśmy setki maili, dziesiątki telefonów z chęcią niesienia pomocy dzieciom. Było również wiele spotkań i rozmów – Wielki Piknik Integracyjny „Gwiazdy Dzieciom” organizowany przez SOS Oliwa, spotkania w parafiach, szkołach
Dziękujemy Bogu i Wam za ten mijający rok, za to że mimo kryzysu, duch w narodzie nie ginie i wciąż są ludzie Wielkiego serca, a w tym Nowym, 2012 Roku życzymy Wam i sobie, by dobro rodziło jeszcze więcej dobra i zataczało coraz większe kręgi
Jarek

Bóg się rodzi...

2011-12-24T11:21:00.001+01:00

"Na świecie było Słowo,

a świat stał się przez Nie,

lecz świat Go nie poznał.

Przyszło do swojej własności,

a swoi Go nie przyjęli.

Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli,

dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi,

tym, którzy wierzą w imię Jego..

A Słowo stało się ciałem

i zamieszkało wśród nas.

I oglądaliśmy Jego chwałę,

chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca,

pełen łaski i prawdy."

J 1,10-12,14

W zimnej szopie, na sianie rodzi się Syn samego Boga. Przychodzi do chorych, cierpiących, samotnych, ubogich, by dać im nadzieję i miłość. Niech w te Święta nie zabraknie Wam tych wszystkich darów, które przynosi Nowonarodzony i z radością dzielmy się tymi darami z potrzebującymi. 

Błogosławionych Świąt życzy zespół koordynujący

Szopka, solar i co dalej?

2011-12-10T20:44:00.003+01:00

Na półmetku adwentowego oczekiwania na Boże Narodzenie mogę zakomunikować, iż uzbieraliśmy już 2400zł na "Szopkę w Kenii i Pakistanie", czyli możemy już kupić 2 krowy. Aby zakupić planowany przez nas szopkowy komplet (krowę, kozę i owcę) do Misji w Laare, sierocińca w Matetu i do Chrześcijańskiej wioski w Pakistanie, potrzebujemy jeszcze nieco ponad drugie tyle.

Zebraliśmy również 520zł na solar dla rodziny Festusa, Teresii, Leah, Caroline i Florence. Oznacza to, że mamy już 2/3 potrzebnej kwoty, a jeśli zbierzemy jeszcze 250, to dzieciaki już niedługo będą mogły cieszyć się świecącą żarówką w domu.

Zachęcamy więc kolejnych ludzi dobrej woli i wielkiego serca do wspierania tych akcji, ale przede wszystkim do wspierania dzieci, bo to dla nich ta pomoc jest organizowana. Prosimy Was wszystkich i każdego z osobna, o linkowanie tych naszych postów swoim znajomym, by coraz większe grono ludzi mogło się o tym dowiedzieć.

Akcje takie jak "szopka" czy "solar" są dobrą okazją do pokazania realiów, w jakich żyją dzieci w krajach trzeciego świata i z jakimi problemami muszą się zmagać, dlatego z nowym rokiem będziemy zachęcać Państwa do włączania się w nowe akcje, o których już niedługo pojawią się informacje na naszym blogu.

Krzyk krwi

2011-12-07T22:27:00.002+01:00

Chrześcijanie są najbardziej prześladowaną grupą religijną na całym świecie. Jednak to, co ostatnio dzieje się w Pakistanie, wydaje się nie do opisania. Jednak spróbuję…

Wielu usłyszało już historię, pochodzącej z wioski Ittanwali, Asii Bibi, aresztowanej na mocy kontrowersyjnego prawa przeciw bluźnierstwu. W listopadzie ubiegłego roku, Asia została skazana na śmierć za domniemane bluźnierstwo przeciwko prorokowi Mahometowi. Za to, że wyznała po prostu swoją prawdę wiary koleżankom, które naciskały ją, by przeszła na islam, mówiąc, że Chrystus zmarł za nasze grzechy i zmartwychwstał, czego nie zrobił dla nas Mahomet. Jedno zdanie, wypowiedziane na podstawie Ewangelii, przyczyniło się do pobicia Asii przez koleżanki, umieszczenia w więzieniu i skazania. Proces odwoławczy trwa. Tak, ten fakt stał się w miarę głośny. Wciąż zbierane są podpisy z protestem na stronie: www.callformercy.com. Jednak pakistańska ziemia jest przesiąknięta wieloma strasznymi wydarzeniami, o których świat zdaje się milczeć.

A warto pamiętać, że jeśli choć jeden członek Kościoła cierpi niewinnie w Imię Jezusa, powinny duchowo współcierpieć z nim wszystkie inne członki. Czy chrześcijanie w Europie, potrafią choć trochę utożsamiać się z cierpiącymi naśladowcami Jezusa? Czasem potrzeba po prostu modlitwy i ludzkiego wsparcia, aby zmieniać świat na lepsze. Tymczasem świat chrześcijan w Pakistanie coraz bardziej ocieka krwią. Ci ludzie naprawdę potrzebują naszej pomocy.

Czasem idąc ulicą, słyszysz jak ktoś między zdaniami rzuca: „O, Jezus!”, albo „Jezuuuu!”. Imię Jezusa tak często wypowiadane jest w naszym otoczeniu bez jakiejś większej czci lub całkiem nieświadomie. Tymczasem w Pakistanie imię Jezus jest traktowane jako obraźliwie i niebezpieczne. Za wypowiedzenie słów: „Wierzę w Jezusa”, islamscy radykałowie potrafią tam zabić. Gdy usłyszysz, że ktoś obok Ciebie wtrąca w zabawne zdania imię Jezusa bez większego namysłu, spróbuj pomyśleć, że w innym miejscu na świecie, ktoś inny ginie dlatego, że wymawia je z wielką czcią i wiarą, nie chcąc się wyrzec Chrystusa.

Pakistańscy chrześcijanie dają bardzo mocne świadectwo wiary w dzisiejszych czasach. Zdecydowana większość wyznawców Jezusa Chrystusa nie ma pracy. Po prostu muzułmanie nie chcą ich zatrudniać. Jeśli już komuś zechcą dać pracę, to przeważnie zlecają im takie czynności jak sprzątanie toalet, czy też ulic. Jest to zarazem próba upokorzenia chrześcijan. Młode dziewczyny są zatrudniane najczęściej do sprzątania domów bogatych muzułmanów, co niestety często kończy się gwałtem ze strony właściciela, bądź jego syna. Wówczas taka dziewczyna zasadniczo „należy” już do muzułmanina i jest zmuszona przejść na islam.

Nie mają pracy, a mimo to, pomagają jeszcze innym. Nie mają łatwego życia, ale wiedzą, dlaczego warto znosić ten trud. W Pakistanie żyją chrześcijanie, z których Chrystus na pewno jest dumny. Jednym z takich ludzi jest Yaqoob. To on opowiedział o sytuacji mieszkańców jego wioski. Wielu jego sąsiadów pracuje tymczasowo, to tu, to tam. Yaqoob również zatrudnia się czasowo, wykonując przeróżne prace. Z zawodu jest księgowym. Zdarza się, że ktoś zleci mu, okazjonalnie, jakieś roczne rozliczenia finansowe firmy. Bywa też, że dostanie do przetłumaczenia książkę z języka angielskiego na język urdu. Jego znajoma twierdzi, że jest bardzo sumiennym i dokładnym człowiekiem. Rodzina Yaqooba utrzymuje się z drobnych prac przez cały rok. Ktoś może teraz pomyśleć: I co w tym takiego? Czyż w Polsce nie ma też bezrobocia? A jednak… Jest w tym coś wyjątkowego. Otóż, Yaqoob jest ojcem dwójki dzieci, a wychowuje ich sześcioro.

Wraz ze swoją żoną zaopiekował się czwórką sierot. Sprawuje także opiekę nad schorowanymi rodzicami i teściami. Poza drobną, zarobkową pracą prowadzi fundację o nazwie Joy Foundation. Fundacja prowadzi sierociniec, sprawuje opiekę nad niepełnosprawnymi dziećmi, a także organizuje kursy zawodowe dla dziewcząt. Pomaga również dzieciom z najuboższych rodzin. Niedawno w Pakistanie były dwie wielkie powodzie. Yaqoob wraz ze swoją fundacją zajęli się gromadzeniem środków na odbudowę zalanych domów oraz bieżącą pomocą dla powodzian. Jednak Yaqoob wciąż szuka coraz większych okazji do czynienia dobra. Stał się prawą ręką proboszcza, gdy rok temu założył wspólnotę przy parafii. Latem 2010 był bowiem w Polsce na międzynarodowych rekolekcjach Ruchu Światło-Życie w Krościenku, dzięki polskim oazowiczom. Wspólnota, która powstała, po jego powrocie, w Pakistanie, to właśnie owoc tych rekolekcji. Yaqoob tłumaczy dla niej materiały formacyjne z języka angielskiego na urdu, animując należących do wspólnoty ludzi. To przykład na to, jak silny może być człowiek, który zaufał Panu Bogu. Człowiek, który ufa w sytuacji ciągłego zagrożenia życia, z nadzieją, że kiedyś będzie lepiej…

Krew niewinnych ludzi wręcz krzyczy, a tak mało z nas na ten krzyk reaguje. Giną tylko dlatego, że wierzą w Chrystusa. Są traktowani gorzej niż bydło. Nie mają prawa do normalnego życia, jak normalni obywatele. A mimo to zachowują ufność i modlą się za swych prześladowców. Każda przemoc wobec drugiego człowieka jest ogromnym złem. Świat jednak zdaje się być wciąż zbyt głuchy. Bo czasem „lepiej” dać sobie watę do uszu. Wyłączyć stronę internetową, mówiącą o zabijaniu niewinnych, a zaraz potem włączyć np. stronę z przyjemną grą. Zagłuszyć sumienie. Powiedzieć sobie: Ten problem mnie nie dotyczy, nie muszę się tym interesować i patrzeć na krew. Mam ciekawsze sprawy do roboty… Znieczulica?

Świat jest pełen sprzeczności. W Europie, która ma chrześcijańskie korzenie, widzimy coraz bardziej naciski na wyrzucenie z niej Krzyża. Dla wielu najważniejsze staje się to, aby w życiu było „łatwo i przyjemnie”. Tylko zapomina się o tym, że żadne miejsce nie zostaje puste. Jeśli wyrzuca się jedne wartości, na ich miejsce wchodzą albo jakieś pseudowartości, albo inna wiara. Jeśli Europa odrzuci chrześcijańską miłość, prawdziwą wolność i Chrystusowy pokój, to pewnego dnia może „obudzić się” w „europejskim Pakistanie”, gdzie będzie liczyć się tylko dżihad…

źródło: http://www.opoka.org.pl/biblioteka/P/PR/as_pakistan.html

Powyższy artykuł autorstwa Agnieszki Ścibik (jednej z naszych adopcyjnych mam) może uświadomić nam, jak wiele mamy. To też mobilizacja do modlitwy za Kościół prześladowany, ale również w miarę możliwości, do konkretnej pomocy.

Nasza akcja "Szopka dla Kenii i Pakistanu" to jedna z form pomocy Chrześcijanom w Pakistanie. Chcemy wysłać krowę, kozę i owcę również do Pakistanu, do wioski w której mieszka Yaqoob. O szczegółach akcji można przeczytać na naszym blogu http://oaza-adopcjanaodleglosc.blogspot.com/2011/11/szopka-dla-kenii-i-pakistanu.html oraz na stronie akcji "Święta w shopie" http://shopka.org

Każda, nawet najmniejsza pomoc jest ważna!

Światło nadziei

2011-11-29T14:36:00.002+01:00

"Jestem mamą adopcyjną Leah Kanario. Dziewczynka pochodzi z biednej rodziny, ma czworo rodzeństwa: Festus, Teresia, Florence, Caroline. Mama dzieci choruje na gruźlicę, a ojciec nie jest w stanie samodzielnie utrzymać rodziny. Dzieci mają rodziców adopcyjnych, do których dziś chciałabym się zwrócić z prośbą..

Nadchodzą Święta Bożego Narodzenia. Jest to czas łaski, miłości, niesienia pomocy.. Marzy mi się, by rodzina dostała na Święta baterię słoneczną, by w końcu w ich domu można było zapalić żarówkę. Światło jest symbolem wiary, wieczności, Boga. Światło niesie ciepło, a wraz z ciepłem pojawia się nadzieja na lepsze jutro.

Dla nas prąd jest czymś normalnym, bez czego nie wyobrażamy sobie życia. Dla osób żyjących tam nasza codzienność jest czymś nieosiągalnym.

Zwracam się, zatem, do ludzi dobrej woli – nie tylko rodziców adopcyjnych Festusa, Teresi, Florence i Caroline. Proszę o wsparcie wszystkich tych, którzy chcieliby pomóc rodzinie i umożliwić im spędzenie Świąt i reszty życia przy świetle- przy czymś, co dla nas jest takie normalne.

Zakup takiego solaru to niespełna 200 euro. Wystarczy, że każdy z nas wyśle po 10 złotych, poprosi znajomych o pomoc.

Podarujmy rodzinie ciepło i nadzieję…."

„Marzenie o czymś nieprawdopodobnym ma swoją nazwę. Nazywamy je nadzieją.”

— Jostein Gaarder

My również dołączamy się do prośby Pani Agnieszki i zachęcamy do wsparcia tej oddolnej inicjatywy. Pomóc można dokonując wpłaty na nasze konto:

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007
Stowarzyszenie "Diakonia Ruchu Światło-Życie"
ul. Blachnickiego 2
34-450 Krościenko

z dopiskiem: Darowizna na cele statutowe - SOLAR

(wpłaconą kwotę można odliczyć od podatku jako darowiznę)

Jeden dzień z życia Misji Laare

2011-11-28T18:23:00.003+01:00

Dzisiaj był bardzo pracowity dzień. Rano poszliśmy zanieść solar rodzinie Ann Kathure, Boniface Mwenda, Fridah Kawira, Daina Gacheri, Irene Kiende i Glroty Kagendo. To była wielka niespodzianka dla matki, ponieważ niczego się nie spodziewała. Była bardzo szczęśliwa i obiecała nadal modlić się za sponsorów.

Poszliśmy tam również później, by zobaczyć reakcję dzieci, kiedy przyjdą ze szkoły i zobaczą światło w domu. Dzieci wyglądały na bardzo szczęśliwe. Obiecały one poprawę w nauce, gdyż teraz będą mogły się uczyć zawsze, nawet po zachodzie słońca.

Wracając, przypadkiem odwiedziliśmy jedną rodzinę, która jest pod naszą opieką. Kilka tygodni temu matka Joy Gatwiri przyszła do naszej misji prosić o pomoc dla chorego męża. Na początku wyjaśniliśmy jej, że my pomagamy dzieciom, ale dziś kiedy zobaczyliśmy sytuację męża, byliśmy bardzo dotknięci. Wcześniej to był bardzo silny mężczyzna i razem z żoną pomagali innej rodzinie opiekować się ich piątką dzieci. Mężczyzna „zjada” gruźlica, którą odkryto, kiedy jego waga spadła do 50 kg (przy wzroście 172cm). Nie możemy zostawić mężczyzny w takiej sytuacji. Obiecaliśmy dostarczyć mu żywności, która pozwoli mu się zregenerować, koce ubrania i leki. Wierzymy, że Boża Opatrzność będzie czekała na nas w tej rodzinie.

W dalszej drodze spotkaliśmy kolejną rodzinę, której obiecaliśmy pomoc. Czekają oni na adopcję. Była to rodzina wdowy z siedmiorgiem dzieci, bez kawałka ziemi i bez możliwości zdobywania pożywienia. Dzieci na początku bały się nas, ale obiecaliśmy kupić im nowe ubrania, dziewczynkom zrobiliśmy warkoczyki we włosach i od razu się rozweseliły.

Robiło się ciemno, więc udaliśmy się w drogę powrotną, by widzieć którędy omijać wodę, której pełno na drodze. Przyjechaliśmy do domu zmęczeni, ale bardzo zadowoleni, ponieważ przez nasze spotkania i dzielenie się tym co mamy z biednymi ludźmi, objawiła się miłość Boga.

s. Alicja

źródło: Misja Laare blog

Szopka dla Kenii i Pakistanu

2011-11-27T16:07:00.006+01:00

Dziś rozpoczynamy Adwent - czas przygotowania do Narodzin naszego Zbawiciela. To również czas szczególnego zwrócenia uwagi na tych najbardziej potrzebujących. Wraz z Diakonią Ewangelizacji Diecezji Warszawsko-Praskiej i prowadzoną przez nią akcją "Święta w shopie" chcemy wspomóc najuboższe dzieci w Kenii i Pakistanie

Choć Kenia to jeden z bardziej rozwiniętych i ucywilizowanych krajów afrykańskich, to nie zmienia to faktu, że nadaj zalicza się ona do krajów trzeciego świata, gdzie ludzie umierają z głodu i pragnienia, korupcja zniszczyła jakiekolwiek zaufanie do instytucji publicznych, a najbardziej na tym wszystkim cierpią oczywiście najmłodsi. Wiele dzieci zamiast chodzić do szkoły, musi pracować, by zarobić dla siebie, a czasem i dla swojego licznego rodzeństwa na miskę ryżu lub banana.

Już od ponad trzech lat współpracujemy z Kenijską parafią w Mitunguu, a od ponad roku z Misją sióstr orionistek w Laare. Oba te miejsca znajdują się na obszarze Diecezji i plemienia Meru w centralnej Kenii i kierunkują się na pomoc najuboższym, zaniedbanym przez rodziców lub osieroconym dzieciom.

W misji Laare powstała Szkoła Podstawowa Świętych Piotra i Pawła, do której uczęszcza już prawie 300 dzieci. Oprócz nauki, maluchy mają zapewnione również wyżywienie. Siostry na kawałku pola uprawiają fasolę i kukurydzę, w ogródku rośnie sukuma. Na prowizorycznym boisku szkolnym pasą się dwie krowy, trzy kozy i jedna owca o wdzięcznym imieniu Taksówka.

W sierocińcu Matetu na terenie parafii Mitunguu mieszka już około 70 dzieci pochodzących ze slumsów, dla których wybudowane zostały dormitoria, kuchnia ze stołówką i szkoła na 300 uczniów. Na ogromnym terenie rosną już setki bananowców, fasola, kukurydza, szpinak. W zagrodach znaleźć można dwie krowy, kilka kóz i owiec, kury i króliki.

Zarówno w Laare, jak i w Mitunguu, jest jeszcze wiele dzieci dla których „nie ma miejsca w gospodzie”. Owszem, możemy wysyłać coraz więcej pieniędzy, by kolejne dzieci mogły pójść do szkoły, by można było kupić kolejny worek ryżu. Chcemy jednak, by nasza pomoc była bardziej przemyślana i efektywna.

Boże Narodzenie nieodłącznie kojarzy się z szopką, żłóbkiem… Jeśli uda nam się sprawić, by w misji Laare i w sierocińcu Matetu przy żłóbku stanęła jeszcze jedna krowa, jeszcze jedna koza i jeszcze jedna owca, to z codziennego darmowego mleko mogą skorzystać kolejne potrzebujące dzieci.

Jest jeszcze jedno miejsce, które chcielibyśmy włączyć w ten projekt, mianowicie pakistańska wioska Madina. Jest to Chrześcijański azyl w muzułmańskim kraju. Wyznawcy Jezusa są tam bardzo prześladowani, a ich jutro jest bardzo niepewne. Przez powodzie, które nawiedziły ten kraj w ubiegłym i w tym roku, większość ludzi straciła całe majątki. Chcemy również szkole w tej wiosce podarować taką szopkę z krową, kozą i owcą, by choć w ten sposób im pomóc.

Ceny inwentarza w Kenii i w Pakistanie są bardzo zbliżone. Dobra krowa, to koszt 1200zł, koza – 320zł, a jedna owca – 200zł.

Pomocy na ten cel można udzielić poprzez wpłatę na nasze konto. Przy poprzednich projektach pisałem to już nie raz, ale przypomnę raz jeszcze, KAŻDY GROSZ JEST WAŻNY!!!

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007

Stowarzyszenie Diakonia Ruchu Światło-Życie
ul. Blachnickiego 2 34-450 Krościenko
z dopiskiem:
"Darowizna na cele statutowe - shopka"

(przekazaną kwotę można odliczyć od podatku jako darowiznę)

Podziękowania z Amungenti

2011-11-26T01:20:00.002+01:00

Dziś otrzymaliśmy oficjalne pisma od księdza Dionizego - proboszcza parafii Amungenti, z podziękowaniami za pomoc przekazaną na rozbudowę szkoły. My ze swej strony również jeszcze raz Wam dziękujemy za Wasze wielkie, otwarte serca i jednocześnie w dalszym ciągu polecamy Waszej pamięci szkołę w Amungenti, bo jak pisze Fr. Dionizy, jest tam jeszcze wiele do zrobienia.

"W imieniu Szkoły Podstawowej Św. Jana przyjmijcie podziękowania za Wasze finansowe wsparcie przesłane za pośrednictwem Projektu „Nadzieja” w celu zadaszenia szkolnych klas. Otrzymaliśmy 785 euro, dzięki czemu prace mogę postępować. Możemy nie być w stanie ukończyć klas do końca roku, zgodnie z naszymi oczekiwaniami, jednak Wasza pomoc pozwoliła uczynić nam kilka kroków na przód. Dzięki projektowi rozbudowy szkoły o osiem nowych klas lekcyjnych będziemy w stanie przyjąć więcej dzieci do szkoły.

Przyjmijcie wdzięczność od nas wszystkich.

Wesołych Świąt Bożego Narodzenia i dostatniego Nowego Roku 2012."

"Drodzy przyjaciele z Ruchu Światło – Życie

Zmierzamy ku końcowi roku 2011. Pozwolę sobie przy tej okazji przekazać naszą miłość i pozdrowienia dla każdego z członków Ruchu.

W imieniu Szkoły Św. Jana w Amungenti pragnę podziękować Wam wszystkim za Wasze materialne i duchowe wsparcie, szczególnie za to, że byliście naszym światłem w obliczu pożary jednego z internatów, a także daliście nam życie gdy prawie wszystko wydawało się stanąć w miejscu . Pamiętam Słowo Chrystusa „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci Moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Niech Bóg błogosławi Wam wszystkim.

Nasze dzieci wyjeżdżają właśnie na Święta do swoich domów, ale w ciągu tego roku były podekscytowane i szczęśliwe, że odwiedzili ich goście z Polska Jarek, Klaudia i Monika, którzy byli dla nas inspiracją. Przy tej okazji zapraszam wszystkich do Kenii, szczególnie do Laare i Amungenti

Dzięki Siostrze Alicję i Projektowi „Nadzieja” otrzymaliśmy Waszą darowiznę, która pomogła nam bardzo w pokryciu dachu nowych klas które budujemy. Po zakończeniu tych prac będziemy mogli sprostać większej ilości dzieci w szkole. Projekt ten jest bardzo kosztowny, ale wierzymy, że dzięki Waszemu hojnemu wsparciu będziemy mogli osiągnąć cel.

Błogosławionego Adwentu, radosnych Świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego Nowego Roku 2012

Pozwólcie nam być światłem i życiem dla innych, bądźcie pewni, że modlę się za Was w Mszach Świętych, które celebruję."

Moja magiczna podróż do Alicji z Krainy Czarów

2011-11-24T16:01:00.001+01:00

Wielu darczyńców pyta nas, czy istnieje możliwość odwiedzin swojego adoptowanego dziecka w Kenii. Dla tych, którzy jeszcze nie pytali, a chcą wiedzieć, to owszem, jest to możliwe, co więcej, niektórzy z tej możliwości już skorzystali.

Ci, którzy zaglądają czasem na bloga Misji Laare, na pewno już tego posta czytali, ale dla tych, którzy, nie mieli okazji przeczytać tej relacji, może stać się ona inspiracją do przeżycia niesamowitej przygody i wyprawy swojego życia.

Kiedy Alicja ze znanej nam bajki była małą dziewczynką, pobiegła za Białym Króliczkiem i wpadła do jego nory. Niespodziewanie znalazła się w fantastycznym świecie, gdzie znana nam logika zdarzeń na nic nie może się przydać, bo tutaj jest świat inny, magiczny, nieznany. I tak zaczyna się moja ukochana bajka…

A teraz wyruszam w podróż do innej Alicji, Siostry Alicji Kaszczuk, która pobiegła za swoim powołaniem, wpadła w wir nieznanych nam, Europejczykom, zdarzeń i problemów, a radzi sobie z nimi tak, że każdy kto ją spotka i choć trochę zrozumie na czym polega jej trud, spotkania tego na pewno nigdy nie zapomni…

Do Kenii wracam chętnie, bo ciągle jestem pod ogromnym wrażeniem moich zeszłorocznych wakacji, ale tym razem chcę przekroczyć próg mało dostępny dla przeciętnego turysty. Teraz mam poznać 3 siostrzyczki, które adoptowałam na odległość i dotknąć choć trochę prawdziwego życia w Kenii.

Zgodnie z informacją diakonii misyjnej adopcja na odległość „ jest to forma pomocy ubogim dzieciom, która służy tworzeniu partnerstwa między nimi a ofiarodawcami (rodzinami, osobami indywidualnymi, czy grupami osób takimi jak nasza). Darczyńcy deklarują się, podpisując umowę o przyjęciu pod opiekę dziecka lub dzieci. Opieka ma formę comiesięcznych opłat na wyżywienie, odzież, kształcenie, ochronę zdrowia i inne potrzeby dzieci”.

Dobre to i sprawiedliwe, ale jakże trudne jest to tworzenie partnerstwa na tak wielką odległość, kiedy dzielą nas nie tylko tysiące kilometrów, ale przede wszystkim niezwykle trudne do pojęcia różnice kulturowe.

Co właściwie wiemy o tradycjach panujących w Laare, jak bardzo są nietykalne, jak czasem bardzo szkodliwe?

Jak skuteczne jest niesienie naszej pomocy, kiedy nasze najszczersze i najlepsze intencje tak łatwo mogą rozbić się o owe odwieczne obyczaje i pękną jak bańka mydlana.

Co jeszcze możemy zrobić i co nam wolno, a czego już nie?

No tak – przesadzam z tymi wątpliwościami, ale je mam i mam też okazję znaleźć choć część odpowiedzi u źródeł, więc jadę!

Do misji w Laare docieram 19 października około południa. Z siostrami Alicją i Makeną wyruszamy do szkoły, żeby odebrać moje dziewczynki. Dziewczynki spotykamy po drodze, bo zajęcia już się skończyły. W drodze do misji mam też coś na kształt wywiadówki. Dziewczynki wręczają mi swoje dzienniczki ucznia i z pomocą Siostry Alicji i mojego kenijskiego przewodnika, Robinsona, dowiaduję się, co znaczą zawarte w nich tajemnicze zapisy. Okazuje się, że dwie starsze dziewczynki radzą sobie bardzo dobrze, a najmłodsza…być może kiedyś też będzie……

Siostra Alicja częstuje nas obiadem. Mam okazję porozmawiać o bieżących problemach i dowiedzieć się czegoś więcej o Laare, o ludziach, o ich sytuacji. Uświadamiam sobie, że w pewnym sensie wylądowałam na innej planecie. Dziwi mnie tak wiele spraw, a niektóre działania żyjących tu osób są po prostu dla mnie niezrozumiałe. Moje dramatyczne próby ogarnięcia tego wszystkiego przerywa siostra Alicja, wręczając mi gumowce. Idziemy do domku moich dziewczynek, które mieszkają na wzgórzu. W Laare mocno popadało, więc wspinaczka jest dla nas niemałym wyzwaniem.

Docieramy i widzę …relatywnie. Coś mi się zdaje, bo moim punktem odniesienia są standardy znane mi z Polski, ale Siostra Alicja szybciutko to moje widzenie koryguje: nie jest wcale tak bardzo źle, a właściwie, to jest całkiem nieźle. Uspokajam się. W końcu przybyłam do innego świata, więc wierzę tym, którzy go znają.

Ruszamy w dół w tych nieszczęsnych gumowcach założonych na gołe stopy i dzielnie docieramy do czekającego na mnie przewodnika. Jutro wybieramy się na zakupy, więc ustalamy miejsce i czas spotkania.

Nazajutrz spotykamy się w misji. Dziewczynki czekają na mnie przy bramie. Trochę się wstydzą, ale ciekawość zwycięża. Tyle że ja mam jeden malutki problem – niestety (tak się jakoś złożyło…) nie znam ani Kimeru, ani Kiswahili, więc pozostają gesty, dopóki nie dołączy do nas Siostra Makena, żeby nas wesprzeć językowo.

Zakupy to wspaniała przygoda. Dziewczynki są bardzo szczęśliwe, a ja jeszcze bardziej. Obraz świata, który odwiedziłam wcale mi się dardzo nie rozjaśnił. Wizyta była stanowczo za krótka, więc skoncentrowałam się na tym, co mogłam załatwić, no i wracam. W samolocie zamykam oczy i widzę te moje dziewczyny, jak się radośnie śmieją i ciągle jeszcze słyszę ich śpiew.

A Siostra Alicja została. Pewnie już dawno przestała zadawać tyle pytań, tylko działa i to działa skutecznie.

I pewnie z braku czasu nigdy nie napisze swojej wersji "Alicji w Krainie Czarów", a szkoda bo byłby to bestseller…

Dach w Amungenti

2011-11-16T16:33:00.002+01:00

Dzięki ofiarności dobrodziejów z Polski marzenia o pokryciu dachem nowego budynku szkolnego w Amungenti powoli stają się rzeczywistością. W ubiegłym tygodniu odwiedziliśmy księdza Dionizego i nasze dzieci w Amungenti.

Dzieci pisały listy świąteczne do sponsorów chwaląc się wynikami całorocznej pracy i dziękując za pomoc w opłatach za szkołę (listy wyślemy pocztą w tym tygodniu, coby przed Bożym Narodzeniem do Polski dotarły), a my w tym czasie zwiedziliśmy z księdzem szkołę. Amungenti to małe królestwo, wszystko tam wydaje się być bajkowe: wielki ogród, gaj bananowy, zagroda pełną zwierząt i drobiu, szkoła na poziomie iście europejskim - wszystko to dla dzieci, których w tej chwili jest ok 600, ale od stycznia będzie ich jeszcze więcej.

Dyrektor szkoły razem z ks. Dionizym zaprosili nas na spotkanie rady szkoły, by oficjalnie podziękować za darowiznę przekazaną przez Diakonię Misyjna Ruchu Światło- Życie oraz indywidualnych sponsorów, która umożliwiła zakup blachy falistej.

Nie jest to jednak suma która pokrywa całe koszty budowy dachu, stąd apel by jeśli tylko ktoś ma taką możliwość wsparł nas w tym projekcie wpłacając na konto stowarzyszenia w Diakonii Misyjnej z dopiskiem: "szkoła w Amungenti". Wspólnie z nauczycielami zwiedziliśmy budujące się skrzydło szkoły.

Widok nie jest najweselszy. Deszcz zalał wykończone klasy, które od stycznia mają przyjąć w swe progi nowych uczniów, zawilgocony jest również korytarz łączący stare skrzydło szkoły z nowym.

Nadzieją jednak jest fakt, że piętro wyżej robotnicy przycinają deski i tworzą konstrukcję dachową. Jak tak dalej pójdzie, w następnym tygodniu pokryjemy szkołę nowym dachem. Raz jeszcze wielkie dzięki wszystkim, którzy mieli w tym swój udział!

Na koniec odwiedziliśmy tez siostry w parafialnej przychodni. Jedna z naszych podopiecznych, mała Ivone miała brzuszek jak balon, okazalo się że problemem są robaki i potrzebna była pomoc farmakologiczna. Dziś już biega zdrowa i uśmiechnięta.

s.Alicja

źródło: Misja Laare blog

Podsumowując, dzięki Państwa ofiarności, na pokrycie nowego skrzydła szkoły w Amungenti wysłaliśmy 3570zł. Tak jak Siostra pisze, to nie starczy na wszystko, a w zasadzie, to dopiero początek, bo koszt całego dachu, to ok 17 tys złotych. Nieoficjalnie wiem, że Fr. Dionizy pożyczył trochę pieniędzy, by wykonać niezbędne prace, dlatego cały czas zachęcamy do wspierania tej akcji. Jeszcze raz podkreślę, każda złotówka się liczy, a my za każdą będziemy bardzo wdzięczni.

Jarek

Tydzień Misyjny - czas na konkrety

2011-10-20T21:38:00.004+02:00

Najbliższa niedziela 23 października jest obchodzona w Kościele jako Niedziela Misyjna, a następujący po niej tydzień, jest Tygodniem Misyjnym. To chyba dobra okazja do zadania sobie pytania, w jaki sposób ja mogę wesprzeć Misje?

Myślę, że każdy z nas może, a nawet powinien modlić się za Kościół Misyjny i nie tylko w ciągu nadchodzącego tygodnia. My oczywiście zachęcamy do szczególnej modlitwy za Kościół w Kenii. Chrześcijaństwo pojawiło się tam zaledwie sto lat temu i wciąż napotyka na wiele problemów, które hamują jego rozwój. Nadal pracuje tam wielu Misjonarzy, również z Polski. Praca w Misji, nie polega na chodzeniu od domu do domu i opowiadaniu ludziom o Jezusie Chrystusie. Misyjna codzienność, to bycie z ludźmi, pomoc w rozwiązywaniu ich problemów, to czyny miłosierdzia, które są najpełniejszym obrazem Boga Ojca.

Przemierzając Kenię i odwiedzając domy naszych dzieci spotkałem się z ogromną serdecznością i wdzięcznością za to co robimy dla tych najsłabszych. Kiedy chodziłem nadzorować budowę domu dla rodziny w Laare, widziałem ojca rodziny ze łzami w oczach, który mówił: "To Bóg Was tutaj przysłał, dziękuję Jemu i Wam, za to co zrobiliście dla mojej rodziny."

To jest konkretna pomoc, której efekty można dotknąć i powiedzieć: To ma sens, tam dzięki naszej pomocy objawia się Królestwo Boże!!! Dlatego przekazuję Wam tę wdzięczność dzieciaków i ich rodziców, ale dołączam również swoją wdzięczność za Wasze zaangażowanie, zainteresowanie, wszystkie maile, telefony i konkretną pomoc okazaną dzieciakom.

Mam świadomość, że nie każdy może włączyć się w pomoc dla Kenii poprzez adopcję dziecka, gdyż jest to ogromne zobowiązanie, którego z różnych względów nie każdy może się podjąć. Są jednak projekty jednorazowe, które można wesprzeć dowolną kwotą i również przyczynić się do radości dzieciaków.

Już dwukrotnie przeżyliśmy niesamowite emocje, kiedy na hasło "budujemy dom" w ciągu tygodnia lub dwóch, na nasze konto wpływały tysiące złotych.

Szczerze mówiąc, to i teraz liczymy trochę na Waszą pomoc... Wczoraj dostałem informację od Siostry Alicji, że wreszcie na równiku zaczęło lać!!! To fantastyczna wiadomość dla ludzi tam żyjących, którzy umierają z pragnienia, z głodu. Można powiedzieć, że to pierwsze porządne ulewy od kilku lat. Niestety to fatalne wieści dla szkoły w Amungenti, która do tej pory nie została zabezpieczona na okoliczność deszczu.

Nie chcę opisywać sytuacji szkoły po raz kolejny, bo można o niej poczytać w jednym z wcześniejszych postów http://oaza-adopcjanaodleglosc.blogspot.com/2011/07/szkoa-w-amungenti.html

W kilku słowach można opisać sytuację następująco: potrzebnych jest ok 17 tys. zł, by położyć blachę i zabezpieczyć mury i wykończone już klasy przed zniszczeniem. To ogromna kwota, ale jeśli każdy, kto przeczyta tę wiadomość, prześle tę wiadomość do 10 znajomych z prośbą o wsparcie tej akcji kwotą 10zł, to jest szansa, że już wkrótce uda nam się zebrać całą kwotę, albo jeszcze więcej.

Zawsze uczono mnie, że należy zaczynać od siebie, dlatego jutro wpłacam 10zł na nasze konto:

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007
Stowarzyszenie "Diakonia Ruchu Światło-Życie"

ul. Blachnickiego 2

34-450 Krościenko

z dopiskiem: "Na cele statutowe - szkoła Amungenti"

Dzięki dopiskowi "Na cele statutowe" można odliczyć sobie przekazaną kwotę od podatku jako darowiznę.

Was również o to proszę...

Z góry dziękuję w imieniu swoim i dzieciaków z Amungenti za przesłanie tej informacji dalej i za każdą złotówkę przekazaną na ten cel.

Jarek

Fotki

2011-10-16T14:44:00.000+02:00

Niestety z powodu ciągłego braku czasu, nie udało mi się jeszcze powysyłać zdjęć do wszystkich sponsorów, ale zapewniam, że ciągle nad tym pracuję. W ostatnich dniach wrzuciłem jednak na naszego adopcyjnego Picasa około tysiąca zdjęć zawartych w trzech albumach: "PRZEDSZKOLAKI ZE SLUMSÓW W MITUNGUU", "DRUGI NOWY DOM" i "TIGANIA". Sukcesywnie w sieci będą pojawiały się kolejne zdjęcia i filmiki.

Życzę miłego oglądania - Jarek

Nowe konto

2011-09-05T10:46:00.000+02:00

Przypominamy, że działa już nasze nowe konto:

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007
Stowarzyszenie "Diakonia Ruchu Światło-Życie"

ul. Blachnickiego 2

34-450 Krościenko

W związku ze zmianą banku, obecnie kursy walut prosimy sprawdzać na stronie:

http://getinbank.pl/info/kursy-walut.html#waluty-0

Tak jak poprzednio, należy patrzeć na kurs sprzedaży USD

Ostatni meldunek

2011-08-11T10:02:00.001+02:00

Nie udało mi się napisać z Nairobi, bo cały czas biegaliśmy z Fr. Francisem i załatwialiśmy różne sprawy. Była też mała niespodzianka, bo ksiądz wiedział, jak bardzo chciałem jechać z dzieciakami z Laare na safari, dlatego zabrał mnie do parku żyraf, gdzie mogłem „pocałować” takiego niesamowitego zwierzaka.

W tej chwili jestem już w Amsterdamie i w sztucznej strefie zieleni na lotnisku, kwitnę razem ze sztucznymi kwiatkami czekając na samolot do Warszawy. To dobry czas na krótkie podsumowanie, bo w ciągu ośmiu godzin lotu z Nairobi przyszło już kilka refleksji.

Przede wszystkim, to mogę powiedzieć, że te dwa miesiące minęły strasznie szybko, może dlatego, że dużo rzeczy było do zrobienia, dużo rozmów do przeprowadzenia i dużo miejsc do odwiedzenia. Nawet nie wiem ile razy mijałem równik jadąc z północy na południe i z południa na północ.

Choć cały czas wzbudzałem sensację wśród tubylców, to dzieciaki traktowały mnie już jako swojego „mzungu”. To one pokazały mi, że moja największa obawa, czyli bardzo średnia znajomość języka, nie ma żadnego znaczenia.

Oczywiście w Laare było mi w tej kwestii łatwiej, bo zawsze s.Alicja mogła pomóc, gdy czegoś nie rozumiałem, ale w Mitunguu musiałem już sobie radzić sam. To nic, że niejednokrotnie po kilka razy używałem magicznego yyyyyyyyyy, które w zależności od intonacji, ma w kimeru trzy znaczenia ( „TAK”, „NIE” i „możesz powtórzyć bo nie usłyszałem/nie zrozumiałem).

Teraz dopiero do mnie dotarło, że dwa lata temu byłem w zasadzie tylko obserwatorem, bo to Kasia jako koordynatorka nad wszystkim czuwała, wszystkiego pilnowała, a ja tylko ewentualnie podsuwałem jakieś pomysły, lub wykonywałem polecenia szefowej.

Tym razem sam musiałem większość rzeczy planować, wykonać, lub koordynować. To było trudne, ale przy życiu trzymała mnie Wasza modlitwa, Wasze wsparcie, które dawało mi siłę do działania. Z całego serca dziękuję za to wsparcie duchowe, za każdą „Zdrowaśkę”, ale również za wsparcie materialne, dzięki któremu ta misja było w ogóle możliwa.

Po krótkim odpoczynku będę chciał być do Waszej dyspozycji, udostępnić wszystkie zdjęcia, wysłać listy od dzieci. Mimo wszystko czeka mnie też powrót do szarej rzeczywistości, do zwykłych domowych obowiązków, szukania pracy… dlatego proszę o cierpliwość i wyrozumiałość.

Tymczasem odmeldowuję się, ruszam w dalszą drogę, dziś do domu, a jutro do Częstochowy…
Pozdrawiam,
Jarek

Czas pożegnań

2011-08-07T22:32:00.001+02:00

Jak to zwykle w Kenii bywa, zmienił się lekko plan mojego powrotu, dlatego trzeba było przeorganizować wszystko. Pierwotny plan był taki, że jedziemy do Nairobi we wtorek, ale Fr. Francis ma do załatwienia tam jutro jakieś sprawy, więc skrócił mi się pobyt w Mitunguu o jeden dzień.

To pociągnęło za sobą kolejne zmiany, bo rzeczy, które chciałem załatwić w poniedziałek, musiałem przesunąć na wczoraj i dziś, dlatego też zmuszony byłem zrezygnować z zaproszenia na safari organizowanego przez s.Alicję dla dzieci z Laare. Mówi się trudno, żyje się dalej…

Wczoraj i dziś było mnóstwo spraw do zakończenia, mnóstwo spotkań, ale wydaje mi się, że na tyle na ile mogłem, wszystko dopiąłem i mogę wyjeżdżać ze spokojnym sumieniem. Oczywiście zawsze można zrobić więcej, lepiej, ale niestety nie wszystko ode mnie tu zależy i w wielu sprawach muszę się dostosować.

Rzutem na taśmę, udało mi się wczoraj odwiedzić ostatnie dziecko z Mitunguu, a mianowicie Lewisa, który teoretycznie mieszka całkiem blisko, ale z powodu braku mostu na rzece, podróż zajmuje jakieś 10 km. To bardzo zdolny i bystry chłopiec, ale pochodzi ze skrajnie ubogiej rodziny, dlatego rozmawiałem już z Fatherem, o jak najszybszym umieszczeniu chłopca w Matetu.

Spotkałem się też z liderami tutejszej, pierwszej w Afryce wspólnoty Ruchu Światło – Życie. To było spotkanie robocze o tym jak funkcjonuje obecnie wspólnota, jakie są ich radości i bolączki. Z tych rozmów o Ruchu w Kenii zmontujemy później jakiś krótki reportaż, więc każdy będzie mógł dowiedzieć się więcej na ten temat.

Dziś również chciałem pożegnać się z dziećmi z Matetu. Bardzo się z nimi zżyłem, więc nie było to łatwe spotkanie. Najpierw wspólna Msza Święta, na którą ks. Francis przywiózł cały samochód innych dzieci, które również chciały się ze mną pożegnać.

Po Eucharystii wspólna fotka, spacer po terenie sierocińca i kolacja. Było mnóstwo radości, ale mi się łza w oku zakręciła, kiedy Caroline na cały głos krzyknęła „Mzungu, ja chcę jechać z tobą”. Zostawiłem dzieciakom drobne prezenty – piłki i skakanki, które przekazały mi dzieci ze szkoły podstawowej na warszawskiej Pradze.

Niedawno uporałem się z papierkowo – komputerową robotą, więc zostało mi jeszcze tylko spakowanie wszystkiego. Swoich rzeczy nie mam dużo, a i tak część z nich zostawiam, tu się bardziej przydadzą.

Z czytelnikami bloga jeszcze się nie żegnam, bo myślę że z Nairobi jeszcze coś napiszę. Na podsumowania i przemyślenia przyjdzie czas po powrocie, wtedy też zajmiemy się przetwarzaniem i rozsyłaniem do wszystkich sponsorów informacji o dzieciach.

Proszę jednak o chwilę cierpliwości, gdyż swoje pielgrzymowanie przez Afrykę chcę zakończyć przed obliczem Czarnej Madonny. W czwartek chcę dołączyć do mojej umiłowanej, fioletowej WAPM, by na Jasnej Górze podziękować Panu Bogu za dar tej wyprawy na równik.

Mój dom...

2011-08-05T22:56:00.000+02:00

Wiem, że wiele osób uważnie śledzi historię Agnes i Caroline, pragnę więc przekazać świeże wieści:
Pierwszej nocy Caroline obudziła się i zaczęła płakać, że chce chleba, ale Agnes szybko ją uspokoiła i mała zasnęła.
Dziś kiedy pojechaliśmy do Matetu, to rozradowana Agnes biegła na przedzie całej grupy dzieci. Kiedy Father zapytał, czy chcą odwiedzić rodzinę w domu, to Agnes szybko odpowiedziała, że jeśli rodzina chce je zobaczyć, to może do nich przyjechać, a ich dom jest teraz w Matetu!!!

Nowy początek

2011-08-05T08:48:00.002+02:00

Dla Caroline i Agnes to był pewnie jeden z najważniejszych dni w życiu. Wczoraj przed południem dostaliśmy informację, że wszystkie dokumenty potrzebne do zabrania dziewczynek z domu są już gotowe i możemy przystąpić do działania.

Nie jestem pracownikiem socjalnym, ani kuratorem, więc trudno było mi sobie wyobrazić, jak można pójść do kogoś do domu i tak po prostu zabrać dzieci. Ojca oczywiście nie było, była chyba jakaś ciocia, ale po jej zachowaniu widać było, że jest jej obojętne co się dzieje z dziewczynkami i gdzie je zabieramy.

Były one bardzo przejęte, Agnes pomogła Caroline umyć się, a następnie sama też zażyła mini kąpieli, wyczyściły buty i zabrały resztę rzeczy, które przedwczoraj im podarowaliśmy. Gdy odchodziliśmy z domu widziałem lekki smutek na ich twarzach, ale wcale się temu nie dziwiłem, bo zostawiały to co znają i szły w nieznane.

Na markecie kupiliśmy kilka potrzebnych rzeczy dla każdej z sióstr i wsiedliśmy na motory. Agata jechała z Caroline, ja z Agnes. Całą drogę mała mówiła do mnie, ale ja nie rozumiałem z tego nic, bo mówiła w kimeru.

W Matetu od razu otoczyły nas wszystkie dzieci zainteresowane, co się dzieje? Caroline jest młodsza, więc wszystkiego jeszcze nie rozumie, dlatego od razu wpadła w ramiona dzieci i popłynęła z prądem. Agnes na początku bardzo się wystraszyła i wycofała. Myślę, że dotarło do niej, że więcej nie wróci do domu, bo rodzina ma zakaz zabierania ich z Matetu, mogą tylko je odwiedzać.

Poszliśmy do sypialni dziewcząt. Siostry dostały jedno piętrowe łóżko, ale poprosiłem, by tej nocy mogły spać razem na jednym piętrze, żeby nie czuły się za bardzo osamotnione. Inne dzieci szybko przyniosły koce i przygotowały posłanie.

Wybił dzwonek na codzienny różaniec, więc wszyscy pobiegli do refektarza, a my zostaliśmy z dziewczynkami i powoli wszystko tłumaczyliśmy i wyjaśnialiśmy. Trzeba było przecież pokazać, jak się korzysta z toalety, wytłumaczyć, że później myje się ręce, że mają swoje miejsce na ubrania i nie mogą rzucać ich gdziekolwiek, bo później ich mogą nie znaleźć.

Na końcówce różańca dołączyliśmy do modlących się dzieci, a później była kolacja. Zastawiliśmy już dziewczynki, by mogły się w spokoju zintegrować z innymi dziećmi. W sumie to sytuacja jest o tyle dobra, że większość dzieci w Matetu pochodzi ze slumsu w Mitunguu i siostry znają ich. Pewnie dlatego, gdy wróciliśmy po kolacji w czasie indywidualnego czytania, Agnes i Caroline były już uśmiechnięte i bardzo radosne.

Nasze dzieci ze slumsu

2011-08-03T22:18:00.001+02:00

Dokładnie za tydzień będę już w drodze powrotnej do Polski, a tu wciąż tyle spraw do załatwienia. Wczoraj rozpoczęliśmy więc odwiedziny tych rodzin, które mamy najbliżej, czyli te mieszkające w slumsie w Mitunguu.

Bosco Mutethia

Wydawało się, że to co najbliżej, będzie najłatwiejsze, ale i tym razem się pomyliłem. O slumsie, skąd się wziął i kto tu żyje, pisałem już w poście o Mitunguu, dlatego nie będę się powtarzał. Dodam tylko, że większość mieszkańców Koromone (tak tutaj nazywają ten slums) to ludność napływowa.

Agnes Kendi i
Caroline Kagwira

Pociąga to za sobą pewne konsekwencje, ponieważ ludzi nie z tego klanu i nie z tego plemienia, nic tu nie trzyma. Dziś mieszkają tu, a jutro przenoszą się zupełnie gdzie indziej i ślad po nich ginie. Nie wiążą ich również żadne więzi sąsiedzkie, każdy żyje po swojemu i nie zwraca uwagi na tragedię jaka często rozgrywaj się za ścianą.

Joan Mwende

W okolicach Tiganii, gdzie mieszka większość naszych dzieci od ks. Francisa, klan trzyma się razem i nawet jeśli rodzice umrą, to sąsiedzi opiekują się osieroconymi dziećmi. Tu w slumsie w Mitunguu takie sieroty stają się dziećmi ulicy, bo nikt się nimi na pewno nie zaopiekuje.

Joan, Agnes, Bosco i Caroline

Jedyną alternatywą i szansą dla tych dzieci jest sierociniec w Matetu. Nie, jak zrozumiałem wcześniej, najlepsza dziesiątka przedszkolaków, tylko właśnie nasza dziesiątka dzieci ma trafić tam. Pewnie nie wszystkich uda się przenieść od września, ale od nowego roku szkolnego, czyli od stycznia wszystkie dzieci powinny już tam się znaleźć.
Kiedy Father wyjaśnił mi to, od razu kamień spadł mi z serca, bo to oznacza koniec wielu problemów.

Bosco i Kelly

A tych jest tutaj nie mało. Pisałem już, że matka Kellego jest alkoholiczką i w czasie odwiedzin nie bardzo można było się z nią porozumieć. Wczoraj odwiedziliśmy ją ponownie i na szczęście była w lepszej formie, dlatego nawet z nami chwilę porozmawiała.

Master i Agnes

Odwiedziliśmy również Bosco, któremu wręczyłem list od sponsorów, a Agata przetłumaczyło go na kimeru, oraz Joan, której rodziców nie było w domu i nie wiadomo było, gdzie są i kiedy wrócą. Agata oczywiście wszystko skrzętnie notowała, bym mógł zabrać komplet informacji ze sobą do Polski.

Joan

Najbardziej poruszyły mnie odwiedziny u Agnes i Caroline. Mama dziewczynek nie żyje i teoretycznie opiekuje się nimi ojciec, ale jest on alkoholikiem i kompletnie się nimi nie zajmuje. Agnes musi się więc opiekować młodszym rodzeństwem. Śpią na betonie, na workach po ryżu, a co kolwiek uda im się zdobyć, ojciec sprzedaje by mieć pieniądze na alkohol.

Agnes, Bosco i Caroline

Fr. Francis wyjaśnił mi po powrocie, że prawo jest tutaj bardzo skomplikowane i tak po prostu nie można zabrać dzieci z domu. Nie ma czegoś takiego jak opieka społeczna, która dba o dobro dzieci. Ci najmłodsi często sami o siebie muszą zadbać.

Master Mugenda

Rodzina ta jest z innego plemienia, więc to dodatkowo wydłuża wszystkie formalności, które trzeba załatwić, ale podobno już na dniach mają być gotowe wszystkie dokumenty potrzebne do wyrwania dzieci z tej patologii i umieszczenia w sierocińcu w Matetu.

Kelly Mutuma

Po drodze do domu chcieliśmy jeszcze odwiedzić Mastera, ale sąsiedzi powiedzieli, że matka z chłopcem wyjechali gdzieś, oczywiście nie wiadomo gdzie. Mimo wszystko dziś rano Master zjawił się w parafii, jakby nigdy nic. Ale jego domu jeszcze nie odwiedziliśmy.

Z samego rana przybiegła również Agnes. Najpierw daliśmy jej jeść, później wykąpaliśmy i przebraliśmy, bo była naprawdę w kiepskim stanie. Później podarowałem jej jeszcze małą laleczkę i dziewczynka wreszcie się uśmiechnęła.

Master Mugenda

Wizyty Mastera i Agnes nie były przypadkowe, bowiem zapraszaliśmy wczoraj dzieci, by przyszły dziś i stworzyły arcydzieła dla swoich sponsorów. Przyszła również Joan, Caroline, Bosco i Kelly. Było mnóstwo radości i płacz również, bo a to ktoś kogoś szturchnął, a to zabrał kredkę…

Było to naprawdę miłe przedpołudnie i dobrze było zobaczyć nasze dzieciaki radosne i beztroskie…

To był hard core...

2011-08-02T06:09:00.001+02:00

W piątek z samego rana, czyli tutejszym zwyczajem koło południa, ruszyliśmy z Agatą na północ. Najpierw matatu z Mitunguu do Nkubu, później z Nkubu do Meru. Tam chciałem załatwić kilka spraw, między innymi wypłacić parę groszy z bankomatu, bo zasoby w portfelu już się kończyły.

Banków w Meru jest już sporo, więc długo nie trzeba było szukać i wszystko byłoby OK., gdyby nie to, że bankomat zaczął zadawać dziwne pytania, a następnie pożarł moją kartę. Wiele nie myśląc, zrobiłem w banku dużo hałasu, bo okazało się, że bank nie zwraca kart wydanych przez inne banki. Trwało to wszystko dobrą godzinę, ale udało mi się odzyskać kartę i pomyślnie wyjąć szylingi ze ściany.

Matatu do Tiganii złapaliśmy szybko, ale nie zmienia to faktu, że na miejsce dotarliśmy już po 17, a chcieliśmy tego dnia odwiedzić jeszcze kilkoro naszych dzieci. Nikt nie był świadomy, że przybywam z planem odwiedzenia wszystkich domów, ale Stephen, który miał gościć nas ponownie, powiedział, że będzie ciężko, ale damy radę!

Wystarczył jeden telefon, by zawołać dwie taksówki motory i już po chwili ruszyliśmy w drogę. Co prawda dystans nie był daleki, bo zaledwie trzy lub cztery kilometry, ale w tej sytuacji każda minuta była na wagę złota.

Tego dnia udało nam się odwiedzić siedem rodzin, które mieszkają niedaleko siebie. Ostatnie domy wizytowaliśmy już po zachodzie słońca, więc Stephen zarządził powrót do domu.

Tego dnia długo jeszcze rozmawialiśmy obmyślając plan działania na dzień następny, bo zapukanie do ponad trzydziestu domostw rozsianych po okolicy, to spore wyzwanie. Chciałem też zorganizować wspólne spotkanie wszystkich naszych dzieci przy pełnym talerzu, ale tym obiecała się zająć żona Stephena - Susan.

Następnego dnia już po 8 rano wyruszyliśmy z domu. Lepianka po lepiance odwiedzaliśmy kolejne rodziny, a ja czułem się jak ksiądz chodzący z kolędą. Wszystko było zaplanowane, więc każdy wiedział co ma robić. Agata robiła wywiad środowiskowy i notowała wszystko skrzętnie, ja robiłem zdjęcia, a Stephen planował, kogo odwiedzimy w następnej kolejności.

Żar lał się z nieba, a ja coraz bardziej odczuwałem słoneczną siłę na swojej twarzy. Tempa jednak nie zwalnialiśmy, nawet obiad był w drodze, bo kupiliśmy „sodę” czyli colę, ciastka i konsumowaliśmy przemierzając kolejne kilometry.

Dotarcie do niektórych domów sprawiało problem szczególnie Agacie, bo nie miała odpowiedniego obuwia do wspinania się po górach. Dla mnie to była czysta przyjemność, jako że nie miałem jeszcze okazji w tym roku wyruszyć na górskie szlaki.

Widoki były przepiękne, bo teren po którym się poruszaliśmy, to podnóże pasma górskiego Nyembene. Z domu kilku rodzin widać było sawannę i tereny plemienne Isiolo. Gdyby nie to, że obowiązki wzywały, to pewnie ruszyłbym na sam szczyt Nyembene, ale przecież dzieci gromadziły się już na wspólną kolację.

W menu znalazło się „coś”, czyli trochę mięsa z warzywami w ryżu, a na popitkę rozrobiony syrop o smaku mango, normalnie palce lizać. Niestety, nie wszystkie dzieci dotarły, bo kiedy odwiedzaliśmy domy, w niektórych gospodarstwach nikogo nie było, albo dzieci gdzieś się ulotniły.

Kolacja trwała do zachodu słońca, było mnóstwo radości, a mnie bardzo ucieszyło, że mogłem z nimi spędzić trochę czasu. Nie wiem, czy z powodu słońca, które spaliło moją twarz, ale dzieci nazwały mnie „nasz czarny mzungu”.

Dzieci pod opieką wróciły do domów, a my ponownie jednym telefonem wezwaliśmy matatu motory i wróciliśmy do domu. Tego dnia nie miałem już siły na nic, ale Stephen powiedział, że przeszliśmy ponad 20km, a drugie tyle pokonaliśmy motorami. Do tego dołożyć trzeba wykańczające słońce i spotkanie z setkami ludzi, więc nic dziwnego, że zasnąłem koło 22.

Na niedzielę plan był taki, że z samego rana odwiedzamy ostatnie kilka rodzin, których nie udało nam się zastać w domach i jedziemy prosto na Mszę, która zaczyna się o 10. Motory czekały już na nas przy bramie, więc bez zbędnego gadania wsiedliśmy i ruszyliśmy znowu w drogę.

Wydawało się, że te kilka domów odwiedzimy szybko i sprawnie, ale zeszło się nam jakieś trzy godziny, więc na Mszę dotarliśmy z dwugodzinnym poślizgiem. Miałem jednak wrażenie, że dużo nie straciliśmy, bo kazanie dopiero się zaczynało, a Msza skończyła się o 14.

Po Mszy zjedliśmy obiad i wyruszyliśmy w drogę powrotną do Mutunguu. Tym razem bez żadnych komplikacji i nadmiernego oczekiwania na matatu, o zmierzchu dotarliśmy do domu, kompletnie wyczerpani, ale ze świadomością, że odwaliliśmy w te trzy dni kawał dobrej roboty.

Zaległe wieści

2011-08-01T18:40:00.003+02:00

Fr. Francis z dziećmi

Były egzaminy, są też wyniki. Najlepszym okazał się być nasz chłopiec Kelly Mutuma. Wczoraj odbyło się wręczenie nagród. Nie ważne, kto zajął które miejsce, prezenty dostali wszyscy, ale najlepsi dostaną wyjątkową szansę nauki w Matetu.

Były tańce, śpiewy i oczywiście przemowy. Ja też musiałem powiedzieć coś od siebie. Wręczyłem również najlepszemu chłopcu i najlepszej dziewczynce małe upominki, które przekazali mi mój siostrzeniec i siostrzenica, chcący podzielić się swoimi zabawkami z kenijskimi dziećmi.

Kelly Mutuma
odbiera gratulacje

Oczywiście odwiedziłem Kelle’go w domu, by zobaczyć jaka jest jego sytuacja, gdyż na rozdaniu nagród był z nim sąsiad. Okazało się, że matka wychowuje go sama, ale jest alkoholiczką i nie zajmuje się Kellym jak należy. Trudno było się od niej czegokolwiek dowiedzieć, pewne jest to, że nie pracuje.

Joan Mwende w spódnice w kratę
i przykrótkiej bluzeczce

Kelly jest dosyć bystrym chłopcem, ale bardzo nieśmiałym. Najbardziej boi się aparatu, więc zrobienie mu dobrego zdjęcia graniczy z cudem. Mimo wszystko, po wielu próbach udało mi się upolować go uśmiechniętego i nie zasłaniającego twarzy.

W slumsie uczy się jeszcze dwójka naszych dzieci: Bosco Mutethia i Joan Mwende. Te dzieci odwiedzę w najbliższych dniach, bo teraz zabrakło na to czasu.

Kilka dni później…

Bosco w pasiastej koszulce polo

Co prawda w ostatnich dniach dużo się działo i w pisaniu mam już takie zaległości, że nadrobię to chyba dopiero koło Bożego Narodzenia, ale chciałbym wrócić jeszcze do wydarzeń z ubiegłego tygodnia.

występy dzieci

Już nie pamiętam którego dnia, ale byłem na spotkaniu grupy wsparcia osób „HIV positive”. Należy do niej trzynaście osób i spotykają się bądź przy parafii, bądź w domach. To spotkanie odbywało się u kobiety odpowiedzialnej za całą grupę, mieszka ona kilka kilometrów od Mitunguu w kierunku równika.

Opiekunką tej grupy i koordynatorką ich działań jest Agata, ta sama, która jest również koordynatorką naszego programu z ramienia ks. Francisa. To ona próbuje aktywizować tych ludzi, by nie stali się marginesem społeczeństwa.

nudzące wszystkich przemowy :)

Na tym spotkaniu padł pomysł, by cała grupa zajęła się wytwarzaniem drobnej biżuterii afrykańskiej, którą można będzie sprzedawać. Wiadomym jest, że ludziom z HIV trudniej jest znaleźć pracę i normalnie żyć, dlatego każda próba uspołecznienia ich jest bardzo ważna. Ja trzymam za nich mocno kciuki, bo choć są to ludzie bardzo prości, to jednak chcą walczyć o swoje życie i swoją przyszłość, a to jest najważniejsze.

grupa wsparcia HIV positive

Innego dnia razem z Fr. Francisem pojechaliśmy znowu w odległy zakątek parafii, by uczestniczyć w bardzo ważnym rodzinnym wydarzeniu, jakim jest chrzest dziecka. Impreza odbywała się na podwórku.

obrzęd chrztu

Najpierw oczywiście Msza Święta i sam obrzęd chrztu, który nie różni się niczym od naszego „polskiego” obrządku. Mimo wszystko były momenty zabawne, bo w Kenii, wiele rzeczy jest prowizorycznych i dotyczą one często również obrzędów liturgicznych. I tak np. Ksiądz polewał główkę dziecka z półtoralitrowej butelki po wodzie mineralnej, a gromnicą była maleńka świeczuszka, która wypaliła się w ciągu kilkunastu minut.

dary z płodów ziemi

Stałym zwyczajem ołtarz stał się później stołem biesiadnym, wokół którego przechadzały się kury, koty i psy. One również uczestniczyły w uczcie, bo po posiłku talerze stawiało się na ziemi, by zwierzęta mogły je wyczyścić.

nowy członek Kościoła

Mimo zabawnego obrazka, który można było tam nakreślić, był też drugi obraz, bardzo smutny i przygnębiający. Na uroczystość została przyniesiona dziewięćdziesięcioletnia kobieta już prawie niesłysząca i niewidoma.

Babcia z wnuczką

Po skończonej uroczystości odwiedziliśmy tę kobietą w domu i to co zobaczyłem, przeszyło mnie dreszczem. Staruszka nie ma w zasadzie żadnej rodziny, opiekuje się nią jedyna wnuczka, która po śmierci swoich rodziców z powodu HIV zajęła się babcią przerywając naukę w szkole.

Babci i wnuczce pomagają sąsiedzi, ale też na miarę swoich możliwości, bo w okolicy jest bardzo dużo biedy. Fr. Francis chce pomóc dziewczynce i zabrać ją do Matetu, gdzie w spokoju będzie mogła kontynuować naukę, a babcię pewnie trzeba będzie umieścić w ośrodku dla chorych prowadzonym przez włoskie zgromadzenie Cottolengo.

Ferie zimowe

2011-07-27T10:29:00.001+02:00

Co prawda zmieniłem lokalizację, ale chwilowo zostanę jeszcze przy wątku szkolnym, bo w tej chwili, jak Kenia długa i szeroka, trwają egzaminy podsumowujące drugi trymestr roku szkolnego. Myślę, że to dobra okazja do wyjaśnienia jaki system edukacji panuje w Kenii.

Tym, którzy pamiętają jeszcze stary system z przed reformy w Polsce, mogę powiedzieć, że jest praktycznie tak samo jak u nas za starych dobrych czasów. Dzieci idą do szkoły w wieku 3-4 lat i najpierw jest „baby class” i dwa lata Nazary – po naszemu przedszkola. Później od „standard 1” do „standard 8” czyli szkoła podstawowa. Szkoła średnia czteroletnia osobno dla dziewcząt i dla chłopców, no i studia…

wesoły autobus

Rok szkolny zaczyna się w styczniu i składają się na niego trzy trymestry. Po każdym z nich jest teoretycznie miesiąc wolnego, ale dwa tygodnie trwają tak zwane tuition, czyli douczani, więc tak naprawdę wolnego jest tyko dwa tygodnie po każdym trymestrze.

Każdy trymestr kończy się serią egzaminów z każdego przedmiotu. Wygląda to jak u nas sesja egzaminacyjna na studiach. Każdy walczy o punkty i pozycję w klasie, która jest wyznacznikiem poziomu nauczania w szkole i bystrości dzieci. Dokładnie tak samo jak u nas na maturze, im więcej punktów, tym o lepszą szkołę można będzie walczyć.

W całej Kenii, czy to w najlepszych szkołach w Nairobi, czy w szkole z patyków, gliny i krowiego łajna gdzieś na sawannie, testy egzaminacyjne są takie same, nie zależnie od poziomu nauczania, mimo iż czasami zostawia on wiele do życzenia.

Teraz właśnie kończy się sesja egzaminacyjna w szkołach i już w tym tygodniu dzieciaki zaczynają wakacje, a raczej ferie zimowe, bo przecież jest tutaj teraz zima.

Niepojętym jest dla mnie fakt, że nawet dzieci z „baby class” mają egzaminy! Pewnie nie uwierzyłbym w to, ale sam miałem okazję uczestniczyć w egzaminach takich maluchów, a było to tak:

W poniedziałek rano wsiedliśmy do Land Rovera i podjechaliśmy do slumsów, by zabrać z przedszkola dzieci, które już kiedyś odwiedzałem i o których już pisałem. Nie zachowując żadnych norm bezpieczeństwa prawie trzydziestka dzieci i chyba czworo opiekunów zostało zapakowanych no kilkuosobowego auta i ruszyliśmy do Matetu.

Matetu (nie mylić z Matatu) to sierociniec w pobliżu Mitunguu, który Fr. Francis wybudował ostatnio dzięki wsparciu Włochów. Powstaje tam też nowa szkoła, która już jest prawie na ukończeniu i w której to przedszkolaki miały pisać egzaminy.

Prawie gotowa szkoła Matetu

Jedna wykończona już klasa wygląda naprawdę imponująco. Wszystko jest nowe, czyste i naprawdę ładne, żadnej fuszerki! Wszystkie dzieciaki zasiadły w tych nowych, czyściusieńkich ławkach, z nad których wystawały im tylko głowy. Najpierw dostały do rąk ołówki, które miałem wrażenie, były większe od nich samych, a później karty egzaminacyjne.

sierociniec

Nie chciałem zanadto przeszkadzać, więc nie wnikałem co było w tych testach, ale na pewno nie było wypracowania i równań chemicznych. Z tego co zrozumiałem z wyjaśnień nauczyciela, dzieci musiały połączyć jakieś lelementy w pary, pokolorować coś itp. Później była część ustna i dzieci opisywały obrazki.

mukimu

Po tak wyczerpującym wysiłku intelektualnym przyszedł czas na posiłek, który w nagrodę serwowałem ja. Chyba nie trzeba wyjaśniać, że na obiad była fasola… tym razem jednak nie z kukurydzą (getheri), tylko z ryżem, tak zwane mukimu.

Dzieciom bardzo podobało się w Matetu i wcale nie chciały wracać do domu, do slumsów… Wcale się temu nie dziwie, bo pochodzą one z delikatnie mówiąc z dysfunkcyjnych rodzin, gdzie na co dzień doświadczają przemocy, skutków alkoholizmu, prostytucji.

Fr. Francis mówił mi, że bardzo by chciał wyrwać te wszystkie dzieci z patologii w której żyją i zabrać je do Matetu. To miejsce jest dla nich ogromną szansą życia w godnych warunkach.

Chociaż nie jestem psychologiem, ale widzę ogromną różnicę w dzieciach z Matetu i tych ze slumsów. Choć znam je bardzo krótko, to już teraz mogę powiedzieć, że w Matetu dzieci są spokojniejsze, radośniejsze i wiedzą, że dostały ogromną szansę od życia, której nie mogą zmarnować.

slumsy

Kiedy odwiedzałem przedszkole, dzieci dzieliły się na dwie grupy: te które chciały otrzymać trochę miłości, której nie dostają w domu i te, które w rodzinie doświadczają przemocy i swoją frustrację wyładowują na każdym napotkanym człowieku.

Mam nadzieję, że marzenie Ks. Francisa się spełni i wszystkie dzieciaki ze slumsów będą mogły trafić do nieba, czyli do Matetu, bo to ich jedyna szansa, by nie poszły tą samą drogą, którą poszli ich rodzice.

Wszystko co dobre szybko się kończy

2011-07-24T09:53:00.000+02:00

Mój pobyt w Laare dobiega właśnie końca. Dziś łapię matatu i udaję się na półkulę południową tzn. do Mitunguu, ogarnąć dzieci od Ks. Francisa. W Laare zostają jednak Monika i Klaudia, które o tym co się tu dzieje piszą na blogu misjalaare.blogspot.com do którego odwiedzania gorąco zachęcam.

Szkoła w Amungenti

2011-07-23T08:26:00.005+02:00

Kilka miesięcy temu zwracaliśmy się do Państwa z prośbą o wsparcie odbudowy spalonego internatu w szkole podstawowej w Amungenti. Dziękujemy za każdą przekazaną na ten cel złotówkę, ale to co zebraliśmy nie starczyło jednak na wiele, bo potrzeby były ogromne.

Zazwyczaj, w takich sytuacjach dyrektorzy szkół odsyłają dzieci do domu tłumacząc, że nie są w stanie zorganizować pomocy. Ksiądz Dionizy – proboszcz parafii Amungenti nie chciał tak postępować, bo byłoby to ze szkodą dla dzieci. Postanowił przesunąć środki, które miał zabezpieczone na rozbudowę szkoły i w ten sposób internat został odbudowany, a wszystkie spalone rzeczy zostały odkupione.

Fr. Dionizy dostał nawet podziękowanie od Biskupa za to, że sprawnie zorganizował odbudowę pomieszczeń mieszkalnych i nie odesłał dzieci do domu. To jednak nie rozwiązało problemu szkoły, gdyż na tę okoliczność nie przyznano żadnej pomocy.

Szkoła parafialna w Amungenti powstała w 1985r. i obecnie uczy się w niej około 650 uczniów. Jest ona jedną z bardziej renomowanych szkół w diecezji Meru. Jako że w okolicy jest bardzo dużo dzieci, które jeszcze nie rozpoczęło nauki, proboszcz postanowił rozbudować szkołę, gdyż już teraz w jednej klasie jest średnio 45 dzieci, a klasy przedszkolne znajdują się w pomieszczeniach prowizorycznych, na które nie zgadza się ministerstwo edukacji.

Rozbudowę szkoły o osiem nowych klas zatrzymał właśnie pożar internatu. Inwestycja ta pochłonęła już ponad 4 mln. KShs, a do ukończenia budowy brakuje 2,4mln. KShs tj. około 100 tys zł. Dodatkowo sprawę komplikuje susza i wciąż rosnące ceny żywności. Pieniędzy z czesnego przestało wystarczać na wyżywienie dzieci, a wielu rodziców w dodatku zaczęło zalegać z opłatami za szkołę.

Jak widać, sytuacja szkoły na dzień dzisiejszy jest bardzo trudna i nie widać możliwości rozwiązania tych problemów. Dlatego ponownie zwracamy się do Państwa z prośbą o wsparcie tej inicjatywy i pomoc dzieciom.

8.09.2011
W październiku powinna rozpocząć się pora deszczowa. Jeśli spadnie deszcz, to wszystko co do tej pory zostało zrobione, może ulec zniszczeniu! W dolnej części budynku dwie klasy są już prawie gotowe, dlatego ważne jest, by przed nadejściem deszczy, przykryć budowane klasy, aby woda nie zniszczyła tego, co już zostało zrobione!!! Koszt samego dachu, to około 17 tys złotych...

Zdajemy sobie sprawę, że to duże koszty, ale wiemy, że jeśli zbierze się grosz do grosza, to wszystko jest możliwe!!!
Prosimy o przesyłanie tej informacji dalej. Im więcej ludzi dowie się o tej akcji, tym większa szansa, że uda nam się skutecznie pomóc szkole, dzieciakom...

W razie pytań lub wątpliwości, prosimy kontaktować się z nami, a wpłat można dokonywać na konto:

94 1560 1111 2107 0220 1803 0007
Stowarzyszenie "Diakonia Ruchu Światło-Życie"

ul. Blachnickiego 2

34-450 Krościenko

z dopiskiem: "Na cele statutowe - szkoła Amungenti"

Dzięki dopiskowi "Na cele statutowe" można odliczyć sobie przekazaną kwotę od podatku jako darowiznę

Amungenti

2011-07-22T14:32:00.001+02:00

W środę udaliśmy się do Amungenti by odwiedzić naszą siódemkę dzieci, która pochodzi z tej wioski. O tamtejszej szkole pisaliśmy już jakieś pór roku temu, gdy spalił się internat, na którego odbudowę zbieraliśmy środki. O odbudowie i potrzebach tej szkoły będzie następny post, więc teraz nie chcę się bardzo na ten temat rozpisywać

Na dobry początek ks. Dionizy chciał nam pokazać część swojej parafii, dlatego wsiedliśmy do starszego ode mnie, ale bardzo dobrze utrzymanego Land Rowera i ruszyliśmy w nieznane. Przemierzyliśmy jakieś 25 km w głąb sawanny, by dotrzeć do wioski na końcu świata.

oczyszczanie fasoli wiatrem

Wyboistą drogą wiodącą cały czas w dół dotarliśmy na tereny bardzo suche, gdzie na większości pól kukurydza była spalona słońcem, a na okolicznych wzgórzach widać było stada somalijskich wielbłądów. Po drodze mijaliśmy też tradycyjne afrykańskie lepianki, w których ludzie żyją jak przed wiekami.

Tutaj życie toczy się wokół fasoli, którą najpierw się sadzi, później zbiera, następnie oczyszcza, je i znowu sadzi. Wszystko jest tak proste, ale zarazem bardzo trudne, bo jakoś trudno mi sobie wyobrazić życie w takich warunkach bez wody, prądu.

Jeszcze większy szok przeżyliśmy, gdy dotarliśmy do szkoły zbudowanej z patyków, gliny i krowiego łajna, gdzie ławki w starszych klasach były skonstruowane z kawałka pnia i deski, a młodsze klasy były bez ławek. Najkrócej można powiedzieć, że brakuje tam wszystkiego, bo lista rzeczy które się kończą, skończyły się, lub to czego nigdy nie było, zajęłaby kolejne trzy strony.

szkoła St. Francis na sawannie

Problem tej szkoły polega na tym, że jakiś czas temu przejęło ją państwo, które opłaca tylko nauczycieli, a reszta nikogo nie obchodzi. Kto by się przejmował szkołą prawie na końcu świata, gdzie za chwilę zaczyna się pustynia Tharaka, gdzie kończy się już Meru National Park i gdzie w rzece są krokodyle…

Po tak ekscytującej, ale też dającej dużo do myślenia wycieczce przyszedł czas na odwiedziny naszych podopiecznych. Najpierw wjechaliśmy prawie na sam szczyt góry, z której jest piękny widok na szkołę, by odwiedzić Teresię Muthoni i Festusa Kithanji.

krokodyli niestety
nie widzieliśmy

Tata dzieciaków właśnie udawał się do pracy, bo pracuje w szkole jako stróż. Mama pokazała nam dom, który jakiś czas temu Fr. Dionizy pomógł im postawić, dzięki czemu ich warunki znacznie się polepszyły. Niestety mama skarżyła się, że wciąż dużo choruje i Teresia często musi ją zastępować w opiece nad młodszym rodzeństwem i w obowiązkach domowych. Mimo to dziewczynka jest w czołówce klasy, co nas bardzo cieszy.

rodzina Teresii i Festusa

W domu oprócz Teresii i Festusa jest jeszcze czwórka rodzeństwa z czego trójka w wieku szkolnym. Również im chcemy pomóc i objąć ich programem adopcyjnym. W tej chwili Caroline (9 lat), Florence (11 lat) i Leah (13 lat) chodzą już do szkoły, ale kiedy mama zaczyna chorować, to brakuje im pieniędzy na opłacenie czesnego.

Risper, Derick, Pius
i Iwone z tatą

Kolejna rodzina mieszka prawie przy samej szkole, więc odwiedziliśmy ich już na końcu naszej wyprawy. Risper Gacheri, Pius Mutwiri, Derick Thuranira i Ivone Mwendwa wychowuje sam tata, więc nie jest im łatwo. Ks. Dionizy stara się nimi opiekować, na Wielkanoc zrobił im prezent i zakupił koce, ubrania i inne potrzebne rzeczy oraz odrobaczył dzieciaki, bo podobno były one w kiepskim stanie.

Fides Karendi

Po powrocie do parafii spotkaliśmy się jeszcze na chwilkę z Fides Karendi, która mieszka w szkolnym internacie. Dziewczynka jest bardzo rezolutna i radosna, napisała list do swoich sponsorów i pobiegła do internatu, gdyż zrobiło się późno i słońce już zaszło.

Jak niewiele do szczęścia potrzeba

2011-07-21T15:28:00.003+02:00

Myślę, że najwyższy czas by podsumować budowę domu dla rodziny Ann, Fridah, Daina, Irene i Bonifacego. Z wielką radością mogę ogłosić, że zebraliśmy trzy tysiące złotych, co oznacza, że mamy nadwyżki 500zł. Oczywiście to co zebraliśmy „górką” również się przyda, by zakupić koce, garnki i inne rzeczy, których w domu brakuje.

Tak jak już pisałem, w budowę zaangażowała się cała rodzina, włącznie z najmłodszymi dziećmi. Kiedy ekipa budowlana skończyła prace, tata razem z Bonifacem wyrównali i utwardzili posadzkę tak by łóżka mogły stanąć na prostej ziemi.

Łóżka wstawiliśmy dwa, jedno piętrowe i jedno zwykłe. Później zabraliśmy mamę, Ann i Bonifacego by zakupić materace. Kiedy wszystko było już gotowe i można było się wprowadzać do nowego domu, radości nie było końca.

Plemiennym zwyczajem chłopcy nie mogą spać z dziewczynkami, dlatego miejsce Bonifacego i taty jest na pojedynczym łóżku, starsze dziewczynki: Ann, Fridah i Irene zajęły pięterko, a młodsze: Daina, Glory i Jackline razem z mamą na dole.

Kiedy robiłem ostatnie zdjęcia całej rodziny przed gotowym do zamieszkania domem, tata bardzo nam dziękował i mówił, że zawsze jesteśmy u nich mile widzianymi gośćmi.

W poniedziałek po szkole dzieci przyszły razem z mamą do misji, by jeszcze raz podziękować i napisać list z podziękowaniem dla wszystkich fundatorów ich nowego domu. Nawet najmłodsza Jackline próbowała wyrazić swoją radość rysując „coś”. Domyślam się, że dziewczynka pierwszy raz w życiu trzymała w ręku kredki, dlatego tym bardziej cieszy jej zaangażowanie.

Jackline co prawda jest jeszcze zbyt malutka by pójść do szkoły, bo ma dopiero dwa latka, ale na czteroletnią Glory to już czas, by rozpoczęła naukę w przedszkolu i przynajmniej ona jedna nie musiała później nadrabiać zaległości. Chcemy włączyć dziewczynkę do programu adopcyjnego, dlatego w najbliższych dniach umieszczę ją na liście dzieci oczekujących na adopcję.

Glory czeka na adopcję

Na koniec kilka słów podziękowania napisali jeszcze inicjatorzy budowy nowego domu, czyli Pani Asia i Pan Marek. Ja oczywiście do tych podziękowań się dołączam, bo to naprawdę wielka sprawa!!!

WITAMY WSZYSTKICH DZIĘKI KTÓRYM PO RAZ KOLEJNY, DOŚWIADCZYLIŚMY, ŻE SZCZĘŚCIE OTACZAJĄCYCH NAS LUDZI, ZALEŻY W DUŻEJ MIERZE OD NASZEJ POSTAWY WOBEC NICH.

DLATEGO TEŻ CHCIELIBYŚMY ZŁOŻYĆ SERDECZNE PODZIĘKOWANIA ZA ODZEW NA NASZ APEL, TO DZIĘKI WASZEJ DOBROCI I WRAŻLIWOŚCI STANĄŁ NOWY DOM W LAARE.

SKŁADAMY PODZIĘKOWANIA DLA:

KS. KRZYSZTOFA BUMBUL,

PAŃSTWA CZOPIK

ELI I ANDRZEJA GARCZEWSKICH

KS. RYSZARDA GRABOWSKIEGO

PANI EWY GRAJCZYK

PAŃSTWA MARKOWICZ

OJCA MICHAŁA NOWAKA

JUSTYNY I KUBY NICKEL

RENATY I BOGDANA PIETROWSKICH

DARKA I AGATY SUBOCZ

ANI WEROCHOWSKIEJ

EWY I PIOTRA WEILAND

WSPÓLNOTY OAZOWEJ Z HALINOWA

ORAZ PANA ZDZISŁAWA SPYRA

NIECH RADOSNE OBLICZA DZIECIAKÓW, UWIECZNIONE NA DOŁĄCZONYCH ZDJĘCIACH BĘDĄ DLA WAS NAJLEPSZYM PODZIĘKOWANIEM.

ASIA I MAREK

Ostatnie odwiedziny w Laare

2011-07-19T23:13:00.001+02:00

Moja wizyta w Laare nieuchronnie zbliża się ku końcowi, dlatego mocno przyśpieszyliśmy z odwiedzinami naszych dzieci w domach. Sprawę ułatwiła s.Makena, która wróciła w piątek z urlopu i może mi pomoc w wycieczkach po buszu.

Wczorajsze przedpołudnie poświęciliśmy na odwiedzenie domu Judy Kamathi, Schadracka Nkunja i Stelli Kendi. Mieszkają oni jakiś kilometr od szkoły w bardzo malowniczym zakątku Laare między pagórkami. Skrawek ziemi na którym znajduje się ich chata należy do rodziny, mają też kawałek pola na którym uprawiają kukurydzę, banany, fasolę i oczywiście mira.

Shadrack przed kuchnią

Co prawda dom w którym mieszkają jest drewniany, ale widać, że to bardzo uboga rodzina. Gdy zaszliśmy na podwórko, mamy nie było w domu. Judy próbowała jej szukać w okolicy, bo myślała, że pracuje ona gdzieś w polu u sąsiadów. Później okazało się, że kobieta jest chora i prosiła sąsiadów o pieniądze, bo chciała jechać do szpitala.

Judy, Shadrack i Stella przed domem

Podobno dzieci często zostają same w domu i same muszą się sobą zaopiekować. Kilka metrów dalej mieszka ich dwudziestoletni brat, ale on nigdy nie chodził do szkoły i nawet o siebie nie umie się zatroszczyć, nie mówiąc już o młodszym rodzeństwie.

James i Angenita

Popołudniu poszliśmy do rodziny, której na początku tego roku budowaliśmy dom. Rosaline Kinote, James Muthuri, Angenita Kamathi i Hilary Karani mieszkają już praktycznie poza Laare, dlatego do szkoły chodzą do miejscowości Tuuru, gdyż tam mają bliżej. Również tutaj nie zastaliśmy rodziców w domu, ale wiemy, że mama sprząta w pobliskiej szkole ponadpodstawowej, dlatego już jej nie szukaliśmy.

Rosaline, Hilary i Tracy

Najpierw wręczyłem Rosaline i Jamesowi listy od sponsorów, a s.Makena przetłumaczyła im je na kimeru, gdyż dzieci bardzo słabo znają angielski. W tym czasie Najmłodszy Hilary próbował zwrócić na siebie uwagę i wspinał się na starą chatę z patyków i gliny, która teraz służy jako kuchnia.

Kiedy pytałem dzieci, który dom bardziej lubią, stary, czy nowy, bez wahania i z uśmiechem na ustach pokazały na nowy. Widać, że teraz żyje im się dużo lepiej. Nawet najmłodsza Tracy, która jak mówi s.Makena, jeszcze niedawno była bardzo nieufna i płaczliwa, teraz wydaje się być radośniejsza.

Viavian i Shelly w drodze
do domu

W drodze powrotnej spotkaliśmy mamę wracającą z pracy i tatę, który wiózł trawę dla bydła. Siostra zamieniła z nimi kilka słów, by dowiedzieć się, jak się im teraz żyje. Z ich relacji wynika, że jest im w tej chwili dużo łatwiej, kiedy dzieci objęte są projektem „weregero” co w kimeru oznacza „nadzieja”.

Vivian i Shelly z babcią

Dziś postanowiliśmy odwiedzić pozostałe rodziny mieszkające w Laare, a jutro jedziemy do Amungenti. Po śniadaniu poszliśmy z s.Makeną do szkoły Murungene, by zabrać ze sobą dzieci z trzech rodzin.

Najpierw odwiedziliśmy dom Vivian Muchui i Shelly Kiende. Dzieci mieszkają u babci, gdyż są sierotami. Babcia czasami najmuje się do pracy, ale też nie zawsze znajduję zajęcie w wiosce. Kiedy zostaje w domu, obrabia swój kawałek pola i zajmuje się dziećmi.

Catherine przed domem

Widać, że Vivian i Shelly są czyści i zadbani, radośni i bardzo żywiołowi. Babcia dobrze się nimi opiekuje, ale sama mówi, że tylko dzięki temu, że dzieci zostały objęte projektem, ona jest w stanie zająć się nimi.

Christopher, Stephen, Edward, Lilian,
Catherine i Christina z rodzicami

Następnie poszliśmy odwiedzić dom Christophera Mwenda, Stephena Mutetia, Edwarda Kinoti i Lilian Makena. Dzieci mieszkają na stromym zboczu góry i choć wejść tam wcale nie jest prosto, to widok jest przepiękny.

W domu zastaliśmy mamę z dwiema najmłodszymi dziewczynkami – niespełna roczną Christiną i czteroletnią Catherine, którą również chcemy włączyć do programu. Rodzice z młodszymi dziećmi śpią w drewnianym domku, a starsze dzieci w drugiej chacie z patyków i gliny. Choć rodzina jest uboga, to w obejściu panuje porządek. Widzieliśmy też mały zapas jedzenia a w zagrodzie stała krowa i koza.

Irene i Nanis z bratem

Irene i Nanis

Christopher pobiegł po tatę, który pracował w pobliżu, a mama wyciągnęła karty zdrowia dzieci i rodzinne zdjęcia. Dzieci są zadbane i opiekują się sobą nawzajem. Kiedy przyszedł tata, zrobiliśmy rodzinne zdjęcia, a na Konic dostaliśmy papryczki piri piri, które podobno są dobrym lekarstwem dla kurczaków.

Ostatnia rodzina, którą odwiedziliśmy przed obiadem, to Irene Karimi i Nanis Gatwiri. Dziewczynki mieszkają bardzo blisko misji na ziemi swojego wujka. Wychowuje je tylko mama, która w tym czasie była w pracy. Młodszym braciszkiem dziewczynek opiekowała się babcia, która mieszka po sąsiedzku.

Purity, Fridah i Emily
czytają listy

Rodzina mieszka w drewnianym, ale bardzo ubogim domu. W środku znajdują się dwa wąziutkie łóżka i więcej już nic się w nim nie mieści. Znaleźliśmy też troszkę jedzenia, ale dla trójki dzieci i mamy to nie na wiele starczy.

Purity, Fridah i Emily z mamą

Na deser, po obiedzie, zostawiliśmy sobie dom Emily Gaicuiri, Fridah Gacheri i Purity Mwendwa. Sytuacja dziewczynek znacznie się poprawiła, od kiedy przeprowadziły się one do ojca najmłodszej Emily. Teraz mieszkają w drewnianym domku, gdzie mają całkiem przyzwoite warunki. Problem jest tylko jeden – dom znajduje się na szczycie góry, dlatego odkładaliśmy wizytę u nich do samego końca.

Droga na szczyt

Dziewczynki są bardzo radosne i nie bały się mzungu tak jak większość dzieci. Wręczyliśmy im listy, które s.Makena przetłumaczyła im na kimeru. Dowiedzieliśmy się od mamy, że ona zajmuje się domem, a tata Emily pracuje.

Kiedy schodziliśmy z góry, stwierdziliśmy że nie było się czego obawiać, bo podejście choć strome nie jest aż tak męczące, za to widoki prawie jak z Góry Kenia!

Kolejna wyprawa w busz

2011-07-17T13:56:00.004+02:00

Dom Martina

Ostatnie dni w misji są bardzo pracowite, dużo się dzieje i nie sposób wszystkiego opisać, bo oprócz codziennych zajęć mamy sporo dodatkowej pracy. Na szczęście jest też więcej rąk do pracy. Na trzy miesiące przyjechały tu dwie wolontariuszki z Polski – Monika i Klaudia, które podczas mojej nieobecności w Laare odwaliły kawał dobrej roboty przy okładaniu nowych książek zakupionych do szkoły. Ja kiedy wróciłem do misji, włączyłem się w tę pracę i wczoraj wreszcie mogliśmy zawieźć taczką wszystkie, obłożone już książki do szkoły.

Martin Kinyua

Po obiedzie wybraliśmy się na mały spacer po wiosce, w celu odwiedzenia kolejnych domów naszych dzieci. Najpierw poszliśmy odwiedzić Martina Kinyua, który mieszka dosłownie kilka kroków od misji. W domu zastaliśmy mamę i pozostałe rodzeństwo. Starsza siostra Martina jest już w programie i chodzi do szkoły, a młodszy brat Ezekiel, który ma 3 latka, prowadzany jest do przedszkola na drugim końcu wioski, by mama mogła najmować się do pracy w polu u innych ludzi, jako że nie mają własnego kawałka ziemi, a dom muszą wynajmować.

Brat Martina - Ezekiel

Wiemy, że ojciec nie opiekuje się żoną i dziećmi, dlatego postanowiliśmy pomóc im i wziąć małego Ezekiela do programu adopcyjnego, a od nowego semestru, czyli od września przenieść go do przedszkola w parafialnej szkole, którą dzieci mają trzy kroki od domu.

Dom Purity Kinyua

Następnie poszliśmy odwiedzić Purity Kinyua. Dziewczynka również mieszka niedaleko misji, kilka kroków od szkoły Murungene do której chodzi. Jej tata nie żyje, a mama jest bardzo chora i też nie wiadomo jak długo jeszcze pożyje. Na szczęście mają oni kawałek własnej ziemi, więc przynajmniej wiadomo, że dzieci mają jakieś zabezpieczenie i nikt ich z domu nie wyrzuci na ulicę.

Purity Kinyua

Dom to lepianka z patyków, gliny i krowiego łajna, ale w środku mają drewniane łóżko. W tym całym ubóstwie niesamowite jest to, że matka Purity zaopiekowała się dzieckiem porzuconym przez sąsiadkę, która gdzieś uciekła. Mały chłopiec ma dwa latka i mieszka razem z Purity i jej matką w tej lepiance.

Mama Purity Kinyua z dzieckiem
którym się opiekuje

Od Purity Kinyua poszliśmy do Purity Kanana, którą przygarnęła sąsiadka. Starszy brat Purity jest w szkole średniej z internatem. Póki co, siostry opłacają mu szkołę, ale szukamy też dla niego sponsora. Okazało się, że Purity ma jeszcze jednego, młodszego brata, który mieszka razem z nią, jutro mają razem przyjść do misji i prawdopodobnie obejmiemy pomocą również jego, gdyż dzieci nie mają nikogo.

Purity Kanana w pokoju

Chciałbym podkreślić, że dziewczyna jest bardzo ambitna i w soboty, kiedy matki naszych dzieci przychodzą pomagać w polu przy misji, jako że Purity nie ma matki, sama przychodzi odpracowywać pomoc, którą otrzymuje.

Isaak

Emmanuel

Kobieta u której mieszka Purity z młodszym bratem też wcale nie jest zamożna i ma na wychowaniu trójkę własnych wnuków, bo jej córka, czyli matka dzieci, często nie wraca do domu i nie opiekuje się dziećmi. Z całej trójki rodzeństwa, tylko najstarsza dziewczynka Anjela chodzi do szkoły, bo babcia nie jest w stanie opłacić czesnego chłopcom.

Babcia z wnukami i Purity

Postanowiliśmy pomóc tej kobiecie, bo przecież ona sama choć uboga, pomaga obcym dzieciom, daje im pokój i żywi. Całą trójkę jej wnuków, czyli Anjelę (8 lat), Emmanuela (5 lat) i Isaaka (3 latka) chcemy objąć programem adopcyjnym.

Anjela

To przerażające, że w trakcie jednego krótkiego wyjścia w busz można spotkać tyle dzieci niczyich, które albo znajdą życzliwych sąsiadów, którzy im pomogą, albo żyją na ulicy, żebrząc i kradnąc. Jeszcze bardziej przerażające jest to, że w obliczu strasznej suszy, lawinowo rosnących cen żywności i nadchodzącego strasznego głodu, wiele z tych dzieci po prostu może nie przeżyć…

Gorąco zapraszamy na VII Wielki Integracyjny Piknik GWIAZDY DZIECIOM

2011-07-15T14:29:00.000+02:00

Woda to życie

2011-07-14T23:48:00.002+02:00

Wiem, że również w Polskich mediach pojawiły się ostatnio informacje o tragicznej suszy panującej w Afryce, o żniwie jakie zbiera ona również w Kenii. Dlatego i ja chciałbym zająć się tym tematem, bo miałem okazję rozeznać się trochę w tyj materii.

Gdy wracałem po kolacji u sióstr do siebie, towarzyszył mi dziś mały kapuśniaczek, a gdy w poniedziałek s.Alicja jechała z jednym chłopcem do szpitala, to zazieleniona sawanna zdradzała się, że niedawno musiał tam padać deszcz. To jednak nie zmienia faktu, że panująca tu susza jest podobno największa od 60 lat.


wszyscy pracują przy budowie tanku

Żywność drożeje nawet o sto procent, cukier w przeliczeniu kosztuje już 6zł. Ryż i inne produkty żywnościowe, które Kenia sama jest w stanie wytworzyć, teraz są praktycznie tylko importowane. Zaczyna brakować wody, wysychają rzeki…

Ale cofnijmy się trochę w czasie: Kiedy jeszcze w Afryce nie było wytyczonych granic państwowych, nomadowie przemieszczali się zawsze szukając wody i pastwisk do wypasania bydła. Gdy wyjechali stąd kolonizatorzy i powstały granice państwowe, dla autochtonów nic się nigdy nie zmieniło, gdy nadchodziła susza, ruszali oni w poszukiwaniu lepszego miejsca do życia dla siebie i swoich stad.

Fr. Francis pomaga dzieciom
nabierać wodę do kanistrów

Taką migrację możemy zaobserwować również teraz. Podobno już 400 tysięcy Somalijczyków przekroczyło granicę z Kenią. To niechlubny rekord, bo do tej pory notowano do 90 tysięcy uchodźców. W miastach co prawda jeszcze się oni nie pojawiają, ale np. w Amungenti u Fr. Dionizego na polu pojawili się Somalijczycy ze swoimi krowami. Kiedy zacznie brakować pastwisk może się rozpocząć rzeź… Somalijczycy w takich sytuacjach wybijają bydło tutejszych mieszkańców, a Kenijczycy nie pozostają wiele dłużni.

Nasuwa się pytanie, czy nic nie da się z tym zrobić, dlaczego nie kopie się studni, dlaczego nie gromadzi się wody itd. Wiem, że to wszystko brzmi przerażająco, ale naprawdę, w ciągu dwóch lat Kenia zrobiła wielki postęp w staraniu o dostęp do wody. Prawie w każdym gospodarstwie pojawiły się tanki, do których ludzie zbierają deszczówkę, ale na większe działania potrzeba czasu i przede wszystkim pieniędzy…

Mukululu - zbiornik retencyjny

W ubiegły wtorek, gdy ja byłem w Mitunguu, do Laare przyjechał jakiś inżynier z Nairobi, by pomówić z s.Alicją o próbie kopania studni. Podobno nie całe 20 km stąd, w okolicach wioski Kabachi znaleziono wodę 130 m pod ziemią, chcą więc spróbować również w Laare. Niestety to wszystko kosztuje i to nie małe pieniądze. Z tego co pamiętam, to koszt rzędu 70 tysięcy Euro! Jest szansa, że Włosi dofinansują taki projekt, ale konkretów żadnych jeszcze nie ma…

Mukululu - tank

Kiedy Fr. Francis odwoził mnie do Laare, po drodze zajechaliśmy w okolicę, gdzie mieszkają nasze dzieci. W poście o spotkaniu z nimi pisałem, że jedynym źródłem wody jest tam strumyk zasilany wodami z okolicznych gór. Teraz dowiedziałem się również i na własne oczy zobaczyłem miejsce, które dla tamtejszej społeczności niesie ogromną nadzieję. Otóż Fr. Francis postanowił pomóc w budowie tanków na zboczach pobliskich gór, by każda kropla z nich spływająca mogła być wykorzystana.

Mukululu - źródła

W chwili obecnej na ukończeniu są dwa tanki, ale docelowo ma ich być osiem w różnych miejscach w okolicy. Po pierwsze woda z jednego tanku dla mniejszej liczby ludności starczy na dłużej, a po drugie tanki w różnych miejscach będą bliżej ludzi.

Jak już kiedyś pisałem, Fr. Francis pomaga ludziom poprzez ich aktywizację, tak też jest i tym razem. On finansuje ten projekt, ale budową i opieką nad tankami zajmują się tamtejsi mieszkańcy, bo to ma być ich wspólne dobro. Widziałem pracujących ramię w ramię mężczyzn i kobiety dźwigające pod górę worki z piaskiem . Najbardziej mimo wszystko zadowolone są dzieci, bo to do ich obowiązków należy zazwyczaj przynoszenie wody w kanistrach.

budowa nowego zbiornika
retencyjnego - Mukululu

Kenia to kraj wielu skrajności, dlatego trudno może w to uwierzyć, ale są tu rejony, gdzie wody jest pod dostatkiem. Takie miejsce odwiedziliśmy wczoraj, nazywa się Mukululu i zabrał nas tam Fr. Edward pracujący w parafii Kangeta. Tam również zostały wykorzystane źródła bijące z gór. Wybudowano tam ogromne tanki i zbiornik retencyjny, a kolejny jest w trakcie budowy. To z tego miejsca transportowana jest woda na całą okolicę, między innymi do Laare.

krzew herbaty

W tym niesamowitym miejscu czuliśmy się, jak w naszych Polskich górach, bo pobliskie wzniesienia bardzo przypominają nasze Beskidy, a tak zieloną trawę spotkać można tylko na górskich halach. Niestety mimo iż pozornie to kraina herbatą płynąca, bo na górskich zboczach znajdują się ogromne plantacje herbaty, to i tu widać oznaki suszy, bo w zbiornikach ubywa wody.

Jedyna nadzieja w Bogu, że ześle deszcz i powstrzyma zbliżający się ogromny głód, ale musimy się o to modlić!!!

Budujemy nowy dom!!!

2011-07-13T22:38:00.002+02:00

Właśnie dziś przypada półmetek mojego pobytu w Kenii i nie wiem jak to się dzieje, ale czas zaczyna coraz szybciej uciekać, a mi się wydaje, że mam tu do zrobienia więcej rzeczy, niż miałem w planie przed przyjazdem….

Coraz trudnie też mi znaleźć czas na pisanie, bo bardzo dużo się dzieje, ciągle gdzieś się przemieszczam i chciałbym to wszystko opisać, bo myślę, że jest to bardzo cenne i ważne, ale kiedy wracam do domu, marzę tylko o prysznicu i łóżku.

Dziś myślę, że zostawię na później poprzednie wydarzenia i opiszę to co zadziało się wczoraj rano, co zaskoczyło nie tylko mnie, ale również wielu innych ludzi. Otóż okazało się, że apel Pani Asi i Pana Marka, którzy zaproponowali budowę domu dla rodziny Ann, Fridah, Irene, Dainy i Bonifacego, nie pozostał bez echa i uzbierała się kwota 2280zł. Wystarcza ona na dom i część wyposażenia, ale brakuje nam jeszcze do pełni szczęścia 220zł, które mam nadzieję, jeszcze się znajdą…

Do Laare przyjechałem przedwczoraj wieczorem, a wczoraj rano, na podwórko do sióstr podjechał swoim ciężarowym samochodem Mr. Miriti i oznajmia, że ma wszystkie materiały potrzebne do budowy domu. Wszystko super, tylko rodzina jeszcze o niczym nie wiedziała, bo gdy wyjeżdżałem z Laare, to nowy dom był w bliżej nieokreślonych planach.

Nowicjuszka Monika poszła więc w busz, by znaleźć tę rodzinę i oznajmić im, że za chwilę będą mieli na podwórku plac budowy. Dzieciaki były w szkole, tylko rodzice i najmłodsze dziewczynki były w domu, ale wszyscy podobno się bardzo ucieszyli i wzruszyli.

Takim oto sposobem koło południa podjechaliśmy samochodem wypakowanym kamieniami, piaskiem, cementem oraz deskami i zaczęło się wielkie poruszenie. Wszyscy ruszyli do pomocy przy rozładunku i noszeniu materiałów. Nawet najmłodsze dziewczynki rwały się do roboty, choć pewnie nie do końca wiedziały z jakiego powodu to zamieszanie.

Decyzją Mr. Miritiego został wycięty bananowiec i dwa drzewka mira, by zrobić miejsce na nowy dom. Ojciec rodziny nie był z tego powodu zbyt szczęśliwy, ale myślę, że gdy już zobaczy gotowy budynek, to będzie gotów oddać kolejne dwa drzewka, byle tylko móc w nim zamieszkać.

Robotnicy szybko uporali się z uporządkowaniem terenu pod budowę i wytyczeniu miejsca na podmurówkę. Kiedy pytałem się dzieciaków, czy cieszą się, że będą miały nowy dom, to nie trzeba było czekać na odpowiedź, bo ich błysk w oczach mówił sam za siebie. Ojciec rodziny, to aż zaniemówił z wrażenia i tylko pokazywał, że jest bardzo szczęśliwy z tego powodu, że u nich jestem.

Kiedy wszystkie materiały zostały zniesione na miejsce, a robotnicy zaczęli układać kamienie. Ja nie chciałem robić więcej zamieszania i zostawiłem rodzinę w spokoju, by mogli wrócić do swoich zajęć, choć podejrzewam, że i tak wczoraj do swojej szarej codzienności już nie wrócili…

Dziś z samego rana poszedłem zobaczyć jak idą postępy w budowie. Nawet udało mi się samemu dojść na ich podwórko i nie zgubić się w buszu. Dzieci były już w szkole, tylko najmłodsze dziewczynki stale obserwowały pracujących robotników. Przyłączyłem się więc do nich, wręczyłem lizaki i razem patrzyliśmy jak robotnicy przycinają deski, które za chwilę staną się ścianami ich nowego domu.

Myślę, że może nawet w tym tygodniu dom będzie gotowy, a my dozbieramy jeszcze brakującą kwotę i będziemy mogli zakupić łóżka do nowej willi w New Yorku.

Oczywiście będę jeszcze informował o postępach na budowie, ale już teraz bardzo serdecznie chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy włączyli się w pomoc tej rodzinie i tym, którzy jeszcze pomogą w wyposażeniu domu. Kolejny raz przekonałem się, że uśmiech dzieci jest bezcenny…

Tigania

2011-07-10T22:58:00.001+02:00

Jestem właśnie po czterogodzinnej Mszy w kimeru, więc muszę odreagować, dlatego siadam do pisania. W dodatku jest co opisywać, bo ostatnie dni były dosyć bogate w wydarzenia.

Po kolejnych modyfikacjach naszego planu, w piątek rano wyruszyliśmy do Meru, gdzie załatwiliśmy kilka spraw, zjedliśmy obiad i rozdzieliliśmy się. Fr. Francis ruszył do kolejnych swoich zajęć, a ja z Agatą złapaliśmy matatu do Tiganii - jest to miejscowość w pobliżu której mieszkają nasze dzieci od Ks. Francisa.

Tigania

Tym razem o dziwo, matatu nie było bardzo mocno przepełnione, a mi się udało nawet przymknąć na chwilę oko. Do Tiganii droga zajęła około godziny. Tam kupiliśmy jeszcze kilka rzeczy, bo szliśmy w gościnę do Stephena, który był rok temu w Polsce na rekolekcjach Mission: Oasis.

"rzeka"

Teren jest tam dosyć mocno pagórkowaty, więc najpierw z góry, później pod górę i takim sposobem doszliśmy do celu naszej piątkowej podróży. Domek leży u podnóża góry, jak na warunki kenijskie, jest on całkiem nowoczesny, do połowy wymurowany, a od połowy drewniany, z bardzo prostymi sypialniami, w których jest tylko łóżko i stołek, oraz pokojem dziennym ze stołem, przy którym zasiedliśmy do kolacji.

to z gór w oddali spływa rzeka

Dzięki Bogu, tu mało kto ma telewizor, czy radio w domu, więc mogliśmy spokojnie porozmawiać o rodzinie, ubiegłorocznych rekolekcjach i oczywiście o naszych dzieciach, które mieliśmy następnego dnia odwiedzić.

tańce, hulanki, swawole

W sobotę po śniadaniu przygotowaliśmy się do wizyty u dzieci, a później zrobiliśmy jeszcze mały spacer przez wioskę. Odwiedziliśmy Kościół, szkołę parafialną i przeszliśmy się nową drogą asfaltową, którą pociągnięto do Isiolo – kolejnego plemienia sąsiadującego z Meru, spokrewnionego z Samburu.

Ja przez całą drogę wypatrywałem kameleonów i węży, bo podobno jest ich w tej okolicy bardzo dużo. Oczywiście po obu gadach nie było ani śladu, ale Stephen prosił wszystkie napotkane dzieci, że gdy zobaczą jakiegoś kameleona, niech przyniosą mi go pokazać.

Do miejsca spotkania z dziećmi szliśmy około godziny, ale nie była to chyba najkrótsza droga, po prostu Stephen chciał nam pokazać okolicę i omówić problemy tutejszych mieszkańców. Między innymi przechodziliśmy przez jedyny w okolicy strumień, który spływa z gór. W czasie pory deszczowej staje się on sporą rzeką, ale teraz trudno powiedzieć czy woda w nim płynie, czy stoi. Spotkaliśmy przy nim wiele dzieci, które przyszły po wodę z kanistrami, lub zrobić pranie.

Spotkanie z dziećmi tradycyjnie zaczęło się od śpiewów i tańców, najpierw dziewczynki, później chłopcy prezentowali swoje umiejętności. Niestety nie wszystkie dzieci dotarły do nas, ale większość z czterdziestki, która się zjawiła, przyprowadziła ze sobą rodzeństwo, sąsiadów, kolegów, także trudno było opanować ten tłum. Dzięki pomocy Agaty i Stephena najpierw jednemu po drugim zrobiłem zdjęcia i rozdaliśmy listy od sponsorów.

Nadeszła też pora na korespondencję zwrotną. Rozdaliśmy dzieciakom kartki i długopisy, i z pomocą wszystkich opiekunów rozpoczęło się wielkie pisanie. Tak jak kto umie, czyli trochę po angielsku, trochę w kimeru wszystkie dzieci pisały do swoich sponsorów.

Ja miałem czas na zrobienie kilku zdjęć i popytanie opiekunów o sytuację konkretnych dzieci. To, że większość z nich pochodzi z „trudnych” rodzin, to już wiedzieliśmy, dlatego interesowały mnie dzieci w szczególnie trudnej sytuacji. Dowiedziałem się na przykład, że u jednego z chłopców wykryta została epilepsja, odwiedziliśmy więc jego dom i dowiedzieliśmy się wszystkiego o sytuacji rodziny i potrzebach chłopca. Oprócz tego poszliśmy jeszcze do dwóch domów, gdzie sytuacja jest delikatnie mówiąc nieciekawa.

Zawczasu chciałbym uspokoić wszystkich sponsorów, o tych dzieciach wyślę informacje mailowo w przeciągu dwóch – trzech dni. Jeśli nie dostaną Państwo żadnego maila, to oznacza, że z dzieckiem jest wszystko w porządku. Postaram się też w ciągu kilku dni udostępnić choćby po jednym zdjęciu każdego dziecka, które przyszło na wczorajsze spotkanie.

Na koniec spotkania były jeszcze cukierki i wspólne śpiewanie piosenek, także rozstaliśmy się już po zachodzie słońca. Mimo tak długiego i wyczerpującego spotkania, było we mnie bardzo dużo radości, bo po pierwsze wreszcie doszła do skutku wizyta u dzieci, po drugie mam wrażenie, że Agata poradzi sobie w koordynowaniu spraw tych naszych dzieciaków i wreszcie będziemy mieli o nich więcej informacji.

Ps. Zapomniałem dodać, że dzieci odpowiedziały na apel Stephena i pierwszy raz w życiu mogłem trzymać w ręku żywego kameleona, zresztą nie jednego, bo dzieciaki przyniosły ich kilka.

Wind of change

2011-07-07T12:02:00.003+02:00

Tak jak już pisałem w poście o podróżowaniu matatu, również do Mitunguu dociera wielki świat. Droga z Nkubu szykowana jest pod asfalt, a inne zostały wyrównane i lekko utwardzone, sklepy są lepiej wyposażone, a żarówek nie chowa się pod korcem.

Również ludzie się zmieniają, trudno co prawda to opisać, ale ich postawa, pewność siebie, sposób zachowania, ubiór, sprawiają, że to już nie są ci ludzie z wioski na końcu świata, w której byliśmy dwa lata temu.

kościół w Mitunguu

Oczywiście to wszystko ma swoje dwie strony medalu. Pisałem też o slumsach, w których wcale nie jest lepiej, ludzie głodują, piją alkohol, kradną, prostytuują się… Ten wiatr zmian powoduje jeszcze większy podział społeczny na tych, którzy idą z duchem czasu, chwytają wiatr w żagle i rozwijają się oraz na tych, którzy się pogrążają w swojej biedzie

plebania

Parafia Mitunguu jest pełna takich skrajności. W tej chwili w jej skład wchodzi trzynaście wspólnot – centrów duszpasterskich, które naprawdę bardzo różnią się od siebie. Nie chodzi mi tylko o wygląd kaplic, ale przede wszystkim o różnice w ludziach.

pokoje gościnne

Sam kościół w Mitunguu jest już prawie gotowy i jest naprawdę na miarę cywilizowanej wioski. Choć nie jest jeszcze konsekrowany, to w niedziele są już w nim odprawiane Msze Święte. Trzeba podkreślić, że został on wybudowany tylko i wyłącznie dzięki ofiarności parafian.

biuro

Co innego plebania, która również bardzo się rozwinęła, ale tutaj wilka pomoc idzie ze strony Włochów, którzy bardzo często tu przyjeżdżają i finansują różne projekty. Między innymi garaż został zmieniony na pokój dzienny z którego jest wejście do biura, a z tyłu plebani wybudowano pokoje dla gości. Teren został uporządkowany, jest nowa brama wjazdowa do parafii, jest dużo więcej zieleni i nowych osób, które dbają tu o porządek. Nie zmieniła się tylko niepełnosprawna kobieta, która codziennie wykonuje syzyfową pracę zamiatając liście mango spadające z drzew na podwórku.

pokój dzienny

Inne centra duszpasterskie są różne, jedne się budują i ich kaplice są bardzo ładne, inne funkcjonują w budynkach z blachy falistej, w których gdy świeci słońce ciężko jest wytrzymać.

Wczoraj z Fr. Francisem odwiedziliśmy jedną z wiosek, kilka kilometrów od Mitunguu, ale mogę śmiało powiedzieć, że jest to wioska na końcu świata. W tamtejszej szkole odbywało się spotkanie dla uczniów ósmej klasy przed ostatnim trymestrem, by zmotywować ich do pracy na finiszu.

ósmoklasistki

Muszę przyznać, że byłem bardzo zdziwiony, bo w klasie na 15 uczniów były tylko trzy dziewczyny. Później Father wyjaśnił mi, że w tej wiosce jest bardzo skomplikowana sytuacja. W sumie mogłem się tego spodziewać widząc wioskę wyglądającą jak sprzed stu lub nawet dwustu lat. Okazuje się, że właśnie oni tak żyją, jak przed wiekami ich dziadowie, pradziadowie.

w drodze do wioski z innej epoki

Dziewczynki nie są posyłane do szkoły, bo w wieku 12 lat zazwyczaj są już żonami, jeśli nie pierwszymi, to kolejnymi i rodzą dzieci. Myślałem, że tak jest, dlatego, że nikt im nie chce pomóc. Okazuje się, że oni nie bardzo chcą pomoc przyjąć. Nawet jeśli ktoś opłaci dziewczynkom szkołę, to i tak one do niej nie są posyłane.

ósmoklasiści

Co prawda wiele nie rozumiałem ze wszystkich przemówień, które były wygłaszane do ósmoklasistów, ale Fr. Francis mówił mi, że często ich tematem byłem ja, to że ukończyłem szkołę, mogę podróżować, poznawać inne kultury i zmieniać swoje życie. Jeśli moja wizyta w tej wiosce przyczyni się do tego, że wszystkie dzieci będą mogły pójść do szkoły, to Chwała Panu!!!

Niestety samej wioski nie udało mi się sfotografować, ale Fr. obiecał, że jeszcze tam pojedziemy i przeniesiemy się w czasie do poprzedniej epoki.

Domowe przedszkole?

2011-07-05T18:41:00.002+02:00

Dziś Fr. Francis wrócił z Nairobi, gdzie odwoził jednych Włochów i skąd przywiózł kolejnych. Teraz jednak chce zająć się trochę naszymi sprawami, więc usiedliśmy, by spisać zadania jakie nas czekają w ciągu najbliższego miesiąca. Przy okazji trochę opowiedział mi o sprawach, które teraz bardzo go absorbują, o tym co robi dla sierot, dzieci ze slumsów i chorych na HIV.

Sierocińce miałem okazję odwiedzić już w sobotę i niedzielę, ale były to krótkie wizyty, więc przy innej okazji je opiszę, bo chcę dowiedzieć się o nich jeszcze więcej i oczywiście zrobić zdjęcia, by móc umieścić na blogu.

Father wyjaśnił mi również skąd wzięły się tutejsze slumsy i skąd jest tu tyle biedoty. Otóż w latach osiemdziesiątych tutejsza ludność trudniła się uprawą bawełny i tytoniu. Wielu ludzi przyjeżdżało inwestować w Mitunguu, postawiono wiele domów do wynajęcia.

Później jednak zarówno bawełna jak i tytoń straciły popyt, inwestorzy wycofali się, a około dwóch tysięcy ludzi straciło pracę. Kiedy zaczęło brakować chleba powszedniego, mężczyźni zaczęli kraść, pić i narkotyzować się, a kobiety prostytuować się. Wiele z nich dokonywało aborcji lub rodziło swoje dzieci w toalecie i zabijały je. Przy tutejszym kościele pochowanych jest dwanaścioro takich dzieci zebranych do jednej mogiły. Było to jeszcze za czasów, kiedy pracowali tu polscy Franciszkanie.

Teraz dla najuboższych dzieci ze slumsów Fr. Francis zorganizował szkołę podstawową od pierwszej do piątej klasy oraz przedszkole, które wczoraj odwiedziłem. Miejsce nie jest zbyt przytulne, nie ma kolorowych ścian, mnóstwa zabawek i placu zabaw. Całe przedszkole to jedna izba z betonową posadzką i obdrapanymi ścianami, ale dla tych dzieciaków to i tak raj, bo ktoś się nimi chce tu zająć.

Najpierw dzieci zaśpiewały dla mnie piosenki, a później chwaliły się, jak liczą po angielsku. Potrzeba jest matką wynalazków, więc do prezentacji cyferek służy im kalendarz, na którym jeden chłopiec pokazywał kolejne dni, reszta dzieci chórem odpowiadała, jaka to liczba. Zastanawiałem się jednak, czy dzieci umieją liczyć tylko do 31?

Później wyszliśmy na plac, gdzie w czwartki odbywa się targ bydlęcy. Nie ma tu drabinek i piaskownicy, a tym bardziej huśtawek, ale teren jest przynajmniej ogrodzony. Pobawiliśmy się z dziećmi, trochę pobiegaliśmy, pograliśmy w piłkę, niektórzy zrobili sobie zjeżdżalnię z moich nóg. Szaleństwom pewnie nie byłoby końca, gdyby nie hasło „obiad”.

Dzieciaki ustawiły się w kolejkę i z wielką radością podchodziły po odbiór miski z ryżem i fasolą. Dla wielu z nich to prawdopodobnie jedyna możliwość zjedzenia czegoś w ciągu dnia, więc tym bardziej trzymały swoje porcje, jakby chciały powiedzieć: „moje, nikomu nie oddam”. Po posiłku dzieci rozchodziły się do domów, część szła w naszą stronę, więc je kawałek odprowadziliśmy.

Matatu rządzi!

2011-07-03T23:25:00.002+02:00

Jako, że ostatnimi dniami sporo podróżuję, to myślę, że warto opisać jak wygląda transport w Kenii, bo z europejskimi normami nie ma to wiele wspólnego!

Otóż zaczęło się w czwartek od tego, że chcieliśmy dostarczyć Mikeli i Brendzie nowe łóżko. Niby nic szczególnego a jednak. Dziewczynki mieszkają spory kawałek od Misji, więc trzeba było skombinować transport.

Mikela na nowym łóżku

Poprzednim razem siostry wynajęły do takiej czynności motor. Podobno da się tak rozkręcić wszystko i przywiązać do jednośladu, że nie ma prawa nic po drodze zginąć. W sumie jestem w stanie to sobie wyobrazić widząc tu motory obładowane jak ciężarówki. Nawet matki z niemowlakami jeżdżą tu na motorach, więc dlaczego nie łóżko…

Tym razem jednak z pomocą przyszedł mr Miriti, który posiada duży ciężarowy samochód. Zapakowaliśmy łóżko dla dziewczynek i paczkę żywnościową dla bliźniaków, które mieszkają po sąsiedzku i razem z s.Alicją i s.Makeną upchnęliśmy się w kabinie kierowcy. Jeśli ktoś myśli, że cztery osoby w szoferce to dużo, to jest w ogromnym błędzie!

Ja to myślałem, że Mr Miriti zaparkuje samochód przy główniejszej drodze, a w busz to już zaniesiemy łóżko sami. Na moim myśleniu się skończyło, bo wjechaliśmy samochodem w taką ścieżynkę, że problem był z otwarciem drzwi.

Szczęśliwie udało się nam dostarczyć mebel, Mikela była zachwycona, co zresztą można zobaczyć na zdjęciu. Bliźniaki też mają się dobrze, a Brian nie odstępował mnie na krok.

Największych emocji nie dostarczył jednak ani przyjazd, ani wizytacja w domach, lecz droga powrotna. Oczywiście na tak wąskiej i krętej drodze nie da rady zawrócić, więc musieliśmy jechać dalej prosto, by drogą okrężną dotrzeć z powrotem do asfaltu. Ale co to była za droga… Ja spociłem się już na sam widok tych stromych zboczy. Przechyły w pionie i w poziomie, prawie jak w czasie sztormu na morzu, tylko Mr. Mirity zachował zimną krew i dzięki temu bez żadnego uszczerbku wyjechaliśmy na prostą drogę.

Brian, Millicent i Linet

Nie wiem, czy nie większe atrakcje czekały na nas w piątek. S.Alicja wyruszała do Nairobi po kolejne wolontariuszki , s.Makena rozpoczynała swój urlop i jechała do domu, a ja postanowiłem wreszcie odwiedzić Fr. Francisa w Mitunguu. Wczesnym popołudniem wyruszyliśmy wszyscy razem z domu i chcieliśmy znaleźć matatu prosto do Meru, żeby nie przesiadać się w Maua. Popołudniu trudno złapać taki bezpośredni kurs, ale mimo wszystko się udało. Zapakowano nas do osobowego samochodu, ja z przodu, siostry z tyłu i czekamy…

Faktycznie jeszcze jedna osoba może się zmieścić, więc bez marudzenia wyczekujemy kolejnego chętnego na tę podróż. Ku mojemu zdziwieniu, z tyłu zmieściły się jeszcze dwie osoby i tyle samo z przodu, nie licząc kierowcy, który siedział na jednym siedzeniu z młodą dziewczyną ubraną w uniform szkolny, a mi przypadło w udziale dzielenia miejsca z dosyć postawnym panem… Jeszcze do bagażnika wskoczyły dwie osoby, ale po drodze dosiadły się jeszcze trzy. Takim sposobem w kulminacyjnym momencie naszej podróży, jednym osobowym autem jechało trzynaście osób plus kot, którego s.Makena wiozła w pudełku.

busz

Teraz już nie było miejsca na marudzenie, tylko trzeba było brać różaniec do ręki i modlić się, byśmy cało dojechali do Meru. Kierowca oczywiście żuł mira i gnał jak szalony.

Ktoś może zapytać, czy nie ma tu policji i czegoś takiego jak przepisy drogowe? Owszem, teoretycznie wszystko jest, ale policja jest tak skorumpowana, że jazda po tych drogach to wolna amerykanka. Po drodze były check pointy i nawet zaglądali nam do środka, ale uśmiechnęli się tylko, a my ruszyliśmy w dalszą drogę. Na koniec próbowali nas jeszcze okantować na bilecie i takim sposobem znaleźliśmy się w Meru.

market w Laare

S. Alicja pobiegła załatwiać jeszcze swoje sprawy, a ja z s.Makeną złapaliśmy matatu do Nkubu. Tu już nie było takich atrakcji, ale może to i dobrze, bo wystarczająco dużo siwych włosów mam już na głowie.

W Nkubu s.Makena pomogła mi znaleźć matatu do Mitunguu, a sama pojechała do Igoji. Najpierw pół godziny czekania na odjazd, później prawie czterdzieści minut drogi i wreszcie, ledwie żywy, dotarłem do Mitunguu.

ulice Meru

Już opisywałem, jak w ciągu ostatnich trzech lat zmieniło się Laare. Mogę teraz powiedzieć, że Mitunguu wcale nie zostaje w tyle, w niedługim czasie i tu zostanie rozwinięty asfalt, droga już jest poszerzana i równana. Jest tu teraz więcej sklepów lepiej zaopatrzonych, a światło zaczęło pojawiać się przed budynkami, więc po zachodzie słońca można czasami zobaczyć swój cień.

Również teren parafii się zmienia, został uporządkowany i rozbudowany, ale o tym już w następnym poście, bo dochodzi już prawie północ, a mi literki zaczynają się zlewać.

O Adopcji w Strefia Młodych Rzecznika Praw Dziecka

2011-07-01T08:02:00.000+02:00

Strefa Młodych to serwis Rzecznika Praw Dziecka, w którym pisze się o młodych i dla młodych. Jest tam również miejsce poświęcone sytuacji dzieci w innych krajach.

Jakiś czas temu zaproponowano mi opisanie sytuacji najmłodszych w Kenii. Z propozycji tej skorzystałem i takim sposobem o naszym programie Adopcji na odległość można przeczytać na stronach Rzecznika Praw Dziecka.

To dla nas ogromne wyróżnienie, ale też szansa dla kolejnych dzieci w Kenii na lepsze jutro.

adres fotobloga: http://www.strefamlodych.pl/nowa/2011/06/adopcja-na-odleglosc-ruchu-swiatlo-zycie/

"NIE ODMAWIAJ DOBRA UPRAWNIONEMU, GDY MASZ MOŻLIWOŚĆ DZIAŁANIA"

2011-06-30T15:52:00.004+02:00

Tym razem wracamy do sprawy niespełna z przed tygodnia, kiedy to odwiedziliśmy dom Ann, Fridah, Irene, Daina i Bonifacego. Otóż napisali do nas jedni ze sponsorów tej rodziny i zaproponował dla nich pomoc.

Bardzo cieszy nas ta oddolna inicjatywa, dlatego przedstawiamy propozycję Pani Asi i Pana Marka:

WITAMY WSZYSTKICH BARDZO SERDECZNIE

JESTEŚMY OPIEKUNAMI DAINY GACHERI, PO PRZECZYTANIU RELACJI UMIESZCZONYCH PRZEZ PANA JARKA NA BLOGU NA TEMAT CIĘŻKIEJ SYTUACJI TEJŻE RODZINY CHCIELIBYŚMY ZWRÓCIĆ SIĘ Z PROŚBĄ DO WSZYSTKICH DOBRO CZYNIĄCYCH O POMOC W BUDOWIE DOMU DLA RODZINY DAINY GACHERI.

KWOTA POTRZEBNA DO POSTAWIENIA DOMU TO 2 TYSIĄCE POLSKICH ZŁOTYCH + 500 ZŁ NA WYPOSAŻENIE DOMU , POŁOWĘ TEJ KWOTY JUŻ UZBIERALIŚMY, ABY JEDNAK INICJATYWA DOSZŁA DO SKUTKU, POTRZEBNA JEST CAŁA SUMA, PROSIMY ZATEM KAŻDEGO KTO CHCIAŁBY PRZYCZYNIĆ SIĘ DO POMOCY W BUDOWIE DOMU, SZCZEGÓLNIE MOŻE SPONSORÓW RODZINY DAINY O WŁĄCZENIE SIĘ W TĘ AKCJĘ, PAMIĘTAJĄC, ŻE RADOSNEGO DAWCĘ MIŁUJE BÓG (2KOR 9.7)

ASIA I MAREK.

My też przyłączamy się do tego apelu i wszystkich, chcących pomóc w budowie nowego domu dla tej rodziny prosimy o wpłacanie pieniędzy na konto:

Fundacja Księdza Orione Czyńmy Dobro
ul. Lindleya 12, 02-005 Warszawa
Bank Pekao SA IV/O w Warszawie
Numer rachunku: PL 09 1240 1053 1111 0010 1452 8931

Z dopiskiem: DOM - LAARE

Dzieci listy piszą, a my odwiedzamy kolejną rodzinę

2011-06-29T22:22:00.002+02:00

Lilian Makena, Irene Kiende, Shelly
Kiende, Daina Gacheri, Niuton Mutea

Wczorajsze popołudnie upłynęło nam pod hasłem „dzieci listy piszą”. Niektóre prosto po szkole, inne dzieci już zdążyły pójść do domu się przebrać, by koło godziny 16 stawić się przy bramie u Sióstr.

Antony Mugendi,Christopher
Mwenda, Edward Kinoti

Pod daszkiem, gdzie niebawem powinna zacząć funkcjonować stołówka dla dzieci ze szkoły parafialnej, rozdaliśmy wszystkim kartki i długopisy i dzieci zaczęły pisać listy do swoich sponsorów. Większość z nich to maluchy, które w szkole uczą się na razie tylko języka kimeru, lub w angielskim dopiero początkują, dlatego korzystały chętnie z pomocy s.Makeny, by napisać choć kilka słów.

Edwin Murimi, Stephen Mutetia

Niektórzy w swoich listach mieszali angielski z kimeru i suahili, dlatego na odwrocie siostra tłumaczyła cały tekst na angielski. Inne dzieci zdobiły swoje listy rysunkami domów, kur, samochodów i bliżej niezidentyfikowaną sztuką nowoczesną. Korzystając z okazji, wręczyłem również listy od sponsorów Judy Kamathi i Lilian Makena.

Nanis Gatwiri, Vivian Muchui,
Fridah Kawira

Na koniec dzieci zaśpiewały piosenkę dla swoich sponsorów, którą ja uwieczniłem na filmie, by po powrocie do Polski umieścić w Internecie dla potomnych. Zrobiłem też dużo zdjęć, ale również udostępnię je dopiero po powrocie. Teraz dla smaczku pokażę tylko niektóre z nich.

Shadrack Nkunja, Judy Kamathi,
Stella Kendi

Część dzieci, listy pisało już wcześniej, z informacji od Kasi wiem, że właśnie dotarły one do niej. Wczoraj przybyło do nas osiemnaścioro dzieci, ale tych listów nie będziemy teraz wysyłać pocztą, gdyż zdecydowanie szybciej będzie, jeśli zabiorę je ze sobą w bagażu powrotnym za 6 tygodni. Tak dla jasności, te listy, które dostała teraz Kasia, s.Alicja wysyłała na Wielkanoc!

Lilian Makena

Dziś uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a tym samym teoretycznie odpust w parafii i święto szkoły. Pisałem już w ostatnim poście, że uroczystości są tu przenoszone na niedzielę, ale dzieci ze szkoły miały dziś Mszę, a po niej wielka atrakcja – kino.

Judy Kamathi

My zaś, tzn. s.Makena, nowicjuszka Monika i ja poszliśmy do szkoły Murungene, by na chwilę porwać Edwina Murimi, Niutona Mutea i Anonyego Mugendi i odwiedzić ich dom. Droga nie była długa, bo chłopcy mieszkają przy głównej drodze jakieś dwieście metrów od szkoły.

Wynajmowany przez rodzinę dom, to jednocześnie przydrożna herbaciarnia, o ile można to tak nazwać. Przechodząc drogą, można tu się zatrzymać i napić herbaty, oczywiście pod chmurką i na stojąco.

Kino w kościele

Dom jest drewniany, ale dosyć ciasny i choć o luksusach nie ma tu mowy, to rodzinie nie leje się na głowę. W domu oprócz Edwona, Niutona i Antoniego jest jeszcze dwójka rodzeństwa – czteroletnia dziewczynka, chodząca już do przedszkola, które opłacają sami rodzice i półtoraroczny chłopiec. Dzierżawią oni również kawałek ziemi, na którym uprawiają kukurydzę, fasolę i mira.

Niuton, Edwin, mama, Antony

Widać, że rodzice starają się i podejmują różne inicjatywy, by zarobić kilka groszy, ale jak sami mówią, raz jest lepiej, raz jest gorzej. Mama przychodzi w soboty pracować w polu przy Misji i dostaje za to paczkę żywnościową, więc dzieci na pewno nie głodują.

Po sesji zdjęciowej przy domu, mama zaprowadziła nas jeszcze na dzierżawiony kawałek ziemi, by pochwalić się, bo naprawdę każdy skrawek jest tam zagospodarowany.

Dzierżawione pole

Na chwilę obecną możemy śmiało powiedzieć, że nasza pomoc jest tu wystarczająca, chłopcy mają się całkiem nie źle, uczą się dobrze, są bardzo weseli i żywiołowi i naprawdę chciałbym o innych dzieciach przekazywać takie informacje.

W drodze powrotnej odprowadziliśmy chłopców do szkoły, a sami udaliśmy się na obiad.

ps. Dziś również święto Misji Don Orione w Laare, właśnie mijają trzy lata od keidy Siostry się tu osiedliły. Na kolację wyciągnęliśmy szynkę z puszki i sałatę, po prostu New York!

Boże Ciało

2011-06-27T14:06:00.002+02:00

Może nikt mi w to nie uwierzy, ale mamy tu dziś typowo angielską pogodę, jest mglisto, ponuro i na dodatek mży. Zegarki afrykańskie zwolniły jeszcze bardziej, ludzie na ulicę wychodzą jeśli muszą, tylko dzieciaki z parafialnej szkoły jakby nigdy nic kopią piłkę i tarzają się po tej mokrej, acz wysuszonej trawie.

W Misji też dziś spokojniej, bo s.Alicja odwozi aspirantki do Meru, s.Makena w biurze robi rozliczenie parafialne, s.Kasia w wielkim świecie, tj. w Nairobi wciąż załatwia formalności związane z wyjazdem do Madrytu, nowicjuszka Monika ogarnia dom po wczorajszym trzęsieniu ziemi, a ja mam wreszcie czas, by usiąść, zrobić sobie kisielek i opisać to, co przez ostatnie dni się działo.

Zaczęło się w sobotę, najpierw zakupy i szykowanie paczek żywnościowych dla kobiet pracujących w polu przy Misji, a później w wiosce zrobiło się wielkie poruszenie. Dwoje mzungu, tj. s.Alicja i ja, wyszło na drogę i zaczęło ogałacać z kwiatków wszystko okoliczne krzaki. Na bocznych drogach, nie wzbudzało to jeszcze takiej sensacji, ale kiedy dorwaliśmy się do zarośli przy asfalcie, zgromadziło się wokół nas mnóstwo ludzi, którzy mieli dobry temat do dysputy: co te białe cz człowieki tu robią? Dyskusja toczyła się w kimeru, więc trudno nam było wtrącić swoje pięć groszy, a zresztą i tak by nie zrozumieli, co to jest procesja Bożego Ciała.

Tak, to właśnie przygotowania do pierwszej w historii parafii Laare procesji z Najświętszym Sakramentem wzbudziły tyle sensacji. Do zbierania kwiatków zatrudniliśmy później dzieci, które ćwiczyły tańce na niedzielną uroczystość, one z wielką radością rzuciły się na wszystkie okoliczne drzewka.

Tutaj uroczystość Bożego Ciała była przeniesiona na niedzielę. Tak samo będzie z Piotrem i Pawłem, których świętować będziemy dopiero trzeciego lipca w niedzielę. Podejrzewam, że ma to związek z tym, że Kenia jest krajem wielokulturowym i wielowyznaniowym, a Chrześcijanie stanowią tu zaledwie jakieś dwadzieścia procent.

Ale wracając do naszej procesji, w niedzielę zaraz po śniadaniu, dzieci doniosły nam jeszcze trochę kwiatków, więc nazbierało się tego cztery kosze. Siostra wymyśliła, że fajnie byłoby przyozdobić dzieciaki jakimś wspólnym elementem, dlatego poświęciła jedną moskitierę, by zrobić dziewczynkom kokardy na głowy. Nam może się to wydawać śmieszne i obciachowe, ale tutaj zrobiły one furorę.

Wszyscy udaliśmy się do publicznej szkoły Murungene, gdzie miała rozpocząć się procesja o godzinie 10. Godzinna obsuwa, to przecież żadne spóźnienie, dlatego zaczęliśmy po 11. Na placu nie zebrało się wiele osób, gdyby nie dziewczyny z liceum i dzieci sypiące kwiatki, to z bramy szkoły nie wyszłoby wiele osób, ale jak na pierwszą procesję to i tak było nie źle.

Była monstrancja, którą Siostra przywiozła rok temu z Polski, żeby nie trzeba już było nosić Pana Jezusa w szklance, był trybularz nieco już zdezelowany i świece, które nie chciały się palić, bo wiatr był za silny. Po drodze dołączali się kolejni ludzie, a inni się tylko przyglądali i myśleli sobie, co to za dziwy się dzieją w naszej wiosce?

Mukembu, Mukembu, Mukembu (Święty), wołały dzieciaki, a wszyscy tak śpiewali, że serce mocniej biło. Ksiądz dzielnie dźwigał monstrancję bez niczyjej pomocy, na szczęście dystans ze szkoły do kościoła to jakieś 500m.

Po procesji rozpoczęła się uroczysta Msza Święta z licznymi śpiewami i tańcami, długimi procesjami i jeszcze dłuższymi przemowami, ale do tego zdążyłem się już przyzwyczaić. Było pięknie i uroczyście, a za rok, miejmy nadzieję, ludzie z wioski nie będą już się tak dziwować na widok zbieraczy kwiatków.

Ledwie wróciliśmy po Mszy do domu, a już trzeba było zabrać się za przygotowanie innej imprezy. Raz do roku w odwiedziny do sióstr przychodzą kobiety z parafii, by wspólnie modlić się, śpiewać i pogawędzić. Tym razem zeszło się ich około 130, więc naszykowanie tylu miejsc do siedzenia przed domem, nie było prostą sprawą. Później skromny posiłek, herbatka, były nawet tańce, no i oczywiście przemowy…

Kobiety przynoszą zawsze ze sobą skromny prezent w postaci tego co zbiorą u siebie w ogródku. Takim sposobem w magazynie znalazły się ponad dwa worki awokado, fasola różnego rodzaju, kukurydza, ryż, banany, nawet pędy trzciny cukrowej. Ogarnięcie tego wszystkiego zajęło nam sporo czasu, mimo iż było sporo rąk do pracy.

Ann, Fridah, Irene, Daina i Boniface

2011-06-24T14:45:00.004+02:00

Wczoraj minął tydzień od mojego przyjazdu do Laare. Czuję się tu już bardzo swojsko, więc wieczorem, gdy s.Makena przyjechała z trzema sspirantkami z Meru, to witałem je już prawie jak gospodarz. :)

Ann Kathure

Aby domowy bilans się zgodził, s.Alicja z s.Kasią wyjechały do Nairobi celem zakupu kolejnej partii płytek do kuchni i załatwienia formalności związanych z wyjazdem s.Kasi na Światowe Dni Młodzieży do Madrytu.

Boniface Mwenda

Aspirantki przyjechały podglądnąć jak wygląda życie wspólnoty oriońsiej i czym zajmują się siostry w Laare. Dlatego dziś z s.Makeną zabraliśmy je na małą wycieczkę. Pierwsze kroki skierowaliśmy do publicznej szkoły podstawowej Murungene. Chcieliśmy spotkać się z jedną z większych rodzin, której dzieci są w naszym programie adopcyjnym.

Daina Gacheri

Zabraliśmy ze szkoły Fridah Kawira, Ann Kathure, Boniface Mwenda, Irene Kiende oraz Daina Gacheri i poszliśmy odwiedzić ich dom rodzinny. Mieszkają oni w buszu, jakieś 500m od szkoły. Tatę zastaliśmy przy przygotowywaniu do sprzedaży mira, mama zaś pracowała u sąsiadów, więc Ann pobiegła ją przyprowadzić.

Irene Kiende

Najpierw wręczyłem Irene i Dainie listy od sponsorów i razem z s.Makeną przeczytaliśmy je dziewczynkom. Później z małego wywiadu dowiedzieliśmy się, że tata pracuje przy domu, a mama codziennie wychodzi najmować się do pracy u sąsiadów. Jeśli nie znajdzie pracy, tego dnia wraca do domu, by pracować we własnym polu. W soboty mama przychodzi pomagać w pracach polowych przy misji.

Fridah Kawira

W rodzinie są jeszcze dwie małe dziewczynki: Glory 4 latka i Jackline 2 latka. Najmłodsze dziewczynki śpią w chatce z desek wraz z rodzicami, pozostałe dzieci śpią na jednym łóżku w lepiance z patyków i gliny.

Jackline i Glory

Widać, że jest to bardzo uboga rodzina i choć rodzice widać, że się starają, to bez pomocy byłoby im bardzo ciężko. S.Makena mówi, że rodzina ta jest bardzo porządna i co niedzielę widzi ich na Mszy Świętej w kościele.

Linet i Phinius

2011-06-23T15:13:00.000+02:00

Dziś nie będzie o żadnych wydarzeniach czy tradycjach, ale przedstawiam dwójkę rodzeństwa, którą odwiedziliśmy w sobotę, ale jakoś nie było czasu, żeby ich opisać. Phinius ma już objawy choroby głodowej, dlatego nie zwlekając umieszczamy dzieci na liście oczekujących na adopcję

Matka zostawiła dzieci z ojcem gdy doświadczali ogromnej biedy. Ojciec dużo pił i nie myślał o dzieciach i żonie. Zostawił dom i poszedł mieszkać na bazarze. Dzieci nie mają nikogo kto by zapewnił im życie i jedzenie. Phinias czasami dostawał coś od cioci, ale ona też jest bardzo uboga. Linet szukała pracy i została zatrudniona w rodzinie sąsiadów by opiekowała się małym dzieckiem i sprzątała mieszkanie. Obiecane miała wynagrodzenie 700 szylingów (7 euro) miesięcznie których jednak nigdy nie otrzymała. Pracowała tylko za jedzenie. Marzy o tym by ktoś jej pomógł wrócić do szkoły uczyć się.

Muchui i inne dzieciaki

2011-06-21T15:16:00.006+02:00

Dzień rodziny w Amungenti

W sobotę pojechaliśmy do szkoły w Amungenti na dzień rodziny (o tej szkole będę jeszcze pisał bardziej szczegółowo w innym poście, bo myślę, że warto troszkę więcej o niej powiedzieć).

Dlaczego cztery zakonnice i jeden mzungu (biały facet) pojechali na taką imprezę? Myślę, że rodzice którzy przyjechali na tę imprezę też sobie zadawali takie pytanie.

Pojechaliśmy tam jako rodzina Muchuiego, to chłopiec z Laare, którym zaopiekowały się siostry. Gdy chłopiec był jeszcze mały, zmarł jego ojciec, a matka porzuciła jego i brata, więc chłopcy zamieszkali w zagrodzie dla kur. Starszy brat Muchuiego próbował w wiosce zdobywać pożywienie, a sam Muchui musiał walczyć ze zwierzętami o przeżycie. Malutki, słaby chłopiec nie miał szans z uzbrojonymi w silne dzioby kurami, które wydziobały mu w głowie straszne rany.

Dzieci porzucone przez matkę

To włosi, którzy byli tu przed siostrami zaopiekowali się trochę tym chłopcem, ale żył on cały czas na ulicy. S. Alicja wspomina, że kiedy pierwszy raz zobaczyła Muchuiego, to był to obraz nędzy i rozpaczy. Dzięki jej staraniom, chłopiec najpierw rozpoczął naukę w Laare, a niedawno został przyjęty do szkoły w Amungenti, gdzie może mieszkać w internacie.

Siostry są dla Muchuiego jak rodzina, dlatego nie mogło nas zabraknąć na tej szkolnej imprezie. Widać było po chłopcu, że jest teraz szczęśliwy, świadczą o tym jego bardzo dobre wyniki w nauce.

Takich historii można by tu przytoczyć dziesiątki, a może i setki. Prawie każdego dnia przychodzą do Misji dzieci brudne i głodne, takie których rodzice porzucili, albo zmarli. Często siostry znajdują kolejne takie dzieci w buszu lub na ulicy.

Dziewczynka chora na HIV

Po zrobieniu wywiadu, skąd pochodzi dziecko, dlaczego nikt się nim nie zajmuje, siostry podejmują jakieś kroki by pomóc potrzebującym. Najpierw dzieciaki zostają włączone do programu dożywiania, ale w zamian za to mają przychodzić do Misji pomagać. Następnym krokiem jest wynajem dla kilkorga dzieci pokoju w wiosce, by nie musiały spać na ulicy. Jeśli przez miesiąc jest wszystko w porządku, siostry umieszczają takie dzieci w szkole.

Wiele dzieci niestety wypada jednak z programu, bo albo sprzedają wszystko co dostały, albo zaczynają znowu żuć mira i wąchać klej. To bardzo przykre, kiedy dzieciaki z własnego wyboru wracają na ulicę, ale na siłę nikomu nie można pomóc.

Nawet dziś na drodze spotkaliśmy chłopców, którzy byli już w programie, a teraz w rękawie jeden z nich znowu trzymał butelkę z klejem…

Taka jest tu rzeczywistość, bezkompromisowa i bardzo brutalna. Niestety, nie da się pomóc wszystkim…